roodbruine zandsteen » Brownstone-tijdschrift » Censuur » De 'heropvoeding' van Nieuw-Zeelandse artsen
Brownstone Institute - De 'heropvoeding' van artsen uit Nieuw-Zeeland

De 'heropvoeding' van Nieuw-Zeelandse artsen

DELEN | AFDRUKKEN | E-MAIL

Dit is enigszins aangepast voor de nauwkeurigheid.

In de periode 2020-2023 werden professionele regelgevende verenigingen de facto bewakers van de meer autoritaire Covid-19-natiestaten, waaronder Nieuw-Zeeland. De Medische Raad van Nieuw-Zeeland (MCNZ) was zo’n orgaan dat, als een eend in het water, resoluut en snel optrad om ervoor te zorgen dat artsen zich aan het Covid-19- en vaccinbeleid hielden, of te maken kregen met disciplinaire procedures en muilkorven.

In een tijdperk waarin institutioneel vertrouwen neemt afherkende de MCNZ blijkbaar niet de cognitieve dissonantie die werd veroorzaakt door twee tegenstrijdige richtlijnen uit 2021. Ze waren er zeker niet van overtuigd dat hun ideologische onderdrukking van artsen als het om Covid-19-zaken ging, zou kunnen impliceren dat artsen ook in andere zaken niet vertrouwd zouden kunnen worden. De Medische Raad leek ook blij met de impact van 'verloren' artsen in een toch al gestresseerd en over onvoldoende middelen beschikkend medisch systeem.

Het ministerie van Volksgezondheid zorgde voor de wortel en stimuleerde de naleving door artsen te financieren om zowel de SARS-CoV-2-infectie te diagnosticeren als om de BNT162b2-gentherapie van Pfizer in hun armen te injecteren, en de MCNZ zorgde voor de stok door middel van razzia’s.

Covid-19 was de uitzondering. De MCNZ april 2021 begeleidende verklaring (ingetrokken in september 2023) verklaarde dat er:

er is geen plaats voor anti-vaccinatieboodschappen in de professionele gezondheidszorg, noch voor enige promotie van anti-vaccinatieclaims, ook niet op sociale media en in advertenties door zorgverleners.

Vanaf 2021 werden tientallen artsen onderzocht, velen werden voor een MCNZ-tribunaal gedaagd en veel artsen werden lastiggevallen.

MCNZ juni 2021 wettelijke verklaring over geïnformeerde toestemming (de 'regel') – stel 'de normen voor goede medische praktijk vast bij het bespreken van behandelingsopties en het verkrijgen van toestemming van patiënten.' Het proces voor het verkrijgen van de toestemming, ook wel geïnformeerde toestemming genoemd, was bedoeld om:

Om de patiënt te helpen beslissen of hij een behandeling wil, moet hij eerst informatie krijgen, zoals de risico's en voordelen van zijn behandelopties.

Zoals de MCNZ stelde, is een belangrijk principe van geïnformeerde toestemming 'vertrouwen'.

Vertrouwen is essentieel in de arts-patiëntrelatie. Eén manier om vertrouwen op te bouwen is door open en eerlijk informatie aan uw patiënt te verstrekken.

Voor goed geïnformeerde toestemming moeten artsen 'uw patiënt de informatie geven die hij nodig heeft om hem te helpen een volledig geïnformeerde beslissing te nemen;' en '[s]delen informatie die voor hen relevant is, op een manier die zij begrijpen, en geven de patiënt een redelijke tijd om een ​​beslissing te nemen.' 

Zonder een zweem van ironie werden artsen aangespoord zich af te vragen 'of er nog iets anders is dat u kunt doen om het voor uw patiënt gemakkelijker te maken de verschillende opties te overwegen en een volledig geïnformeerde beslissing te nemen.' Ze kregen het advies om 'open en eerlijk te zijn tegenover uw patiënt, en hun vragen accuraat te beantwoorden' en 'rekening te houden met de culturele, religieuze en sociale behoeften van uw patiënt, en met hun waarden en overtuigingen.' Artsen zouden moeten overwegen of ze 'de verschillende behandelingsopties hebben uitgelegd, inclusief de risico's en voordelen van elke optie, en de optie om niet te behandelen (door te kijken wat er gebeurt met de tijd)?'

Natuurlijk hadden artsen 'een bijzondere zorgplicht bij het inschrijven van patiënten voor vaccinatie- of screeningprogramma's. Daarbij hoort ook het bewust maken van de persoon van de eventuele beperkingen van een screeningsprogramma en de onzekerheden, met name de kans op fout-positieve en fout-negatieve uitslagen.'

Het informatieproces voor geïnformeerde toestemming was bedoeld om het vertrouwen tussen arts en patiënt te bevorderen en stimuleerde vrije en open informatiestromen om dat vertrouwen te koesteren. De acties van MCNZ bij het oppakken en disciplineren van artsen in diezelfde periode, van medio juni 2021 tot januari 2022, kwamen op spectaculaire wijze in botsing met hun eigen begeleidingsinstructies voor geïnformeerde toestemming. 

De richtlijn voor het proces van geïnformeerde toestemming werd vrijgegeven toen het hardhandige optreden van het Covid-19-mandaat via het kabinet naar buiten kwam geheimzinnige, gedelegeerde wetgeving proces.

Op tegenstrijdige en hypocriete wijze werden openheid en eerlijkheid vernietigd waar het de BNT162b2-gentherapie van Pfizer betrof. De nieuwe technologie van Pfizer was 'commando medicijn.' Het was een ongemakkelijke, onzekere en tegenstrijdige discussie verboden.

Nieuw-Zeelandse artsen wier gedrag in strijd was met het Covid-19-beleid van de Nieuw-Zeelandse regering en door de MCNZ ‘schuldig’ werden bevonden, moesten een ‘vrijwillige verbintenis’ ondertekenen en een ‘educatief programma’ ondernemen. 

Op het programma stonden 'educatieve activiteiten' en verplichte begeleiding. De 'supervisor' moest farmacologische beoordelingen uitvoeren en toezicht houden op de voorschrijfpraktijken van de artsen. Ze kregen de bevoegdheid om, tot grote schrik van veel artsen, willekeurig de 'kwaliteit van de aantekeningen' te controleren. Vermeld vertrouwelijke patiëntendossiers. De toezichthouder rapporteert vervolgens maandelijks aan de MCNZ.

De 'vrijwillige verbintenis' die recalcitrante artsen moesten ondertekenen, droeg alle kracht van een spreekverbod met zich mee. De ‘onderneming’ verhinderde artsen om ‘hun mening, of de mening van anderen met soortgelijke opvattingen’ over vaccinatie of immunisatie tegen Covid-19 te geven.

Er kon niets worden gesproken of gepubliceerd dat: 

in strijd is met de richtlijnen van het ministerie van Volksgezondheid of die de nationale respons op een pandemie ondermijnt.

De MCNZ instrueerde artsen om opzettelijk wetenschappelijke informatie te onderdrukken. We kunnen ervan uitgaan dat de 'meningen van anderen' ook die van deskundige wetenschappers omvatten die in de wetenschappelijke literatuur publiceren. 

En ongeacht het bewijsmateriaal of het veiligheidsprofiel van Ivermectine, het mag niet worden voorgeschreven voor Covid-19.

Door de acties van de MCNZ kwam de Nieuw-Zeelandse regering effectief binnen de artsenpraktijk, tussen de patiënt en de arts. 

Dit werd op de krachtigste manier mogelijk gemaakt door te dreigen met de opschorting van de medische vergunningen van afwijkende artsen. De MCNZ maakte gebruik van hun bevoegdheden om Nieuw-Zeelandse artsen de mogelijkheid te ontnemen om geneeskunde uit te oefenen. 

Artsen moesten berusten in het 'Educatief Programma' als ze hun vermogen om de geneeskunde uit te oefenen wilden behouden:

Artsen moesten de kosten van de supervisor, een andere arts, betalen. Er werd aangenomen dat het ‘Educatieprogramma’ zou passen bij de administratieve lasten van hun medische klinieken en de buitengewone eisen van patiënten bij een pandemische noodsituatie. 

Als aan de eisen van de MCNZ zou worden voldaan. 

Dit omvatte een vereiste dat artsen het voorgeschreven leesmateriaal één keer per maand moesten doornemen, waarbij ze aantekeningen moesten maken als bewijs dat de papieren waren gelezen. Het grootste deel van de literatuur werd gepubliceerd tijdens Covid-19:

Het reïficeren van een statisch concept van 'consensus', waarbij alle wetenschappers die het niet eens zijn met 'consensus', als buitenstaanders worden voorgesteld, lijkt behoorlijk populair. Deze gedrags- en psychologische wetenschappers lijken terughoudend in het worstelen met bij uitstek sociologische kwesties. Dit omvat Mertoniaanse concepten zoals 'georganiseerd scepticisme' en de gestimuleerde beloningssystemen die onvermijdelijk normen en waarden opleggen aan de wetenschappers die er wonen. Van welke 'peers' zijn inbegrepen, tot de referentietermen voor welk 'bewijs' als legitiem zou worden beschouwd, en de middelen voor onderzoek en evaluatie. Wat is uitgesloten als 'gespecificeerde onwetendheid' heeft net zoveel invloed op het traject van de kennis als op wat er in zit. 

Voor iedereen die Orwell en Huxley, de papers van het Educatief Programma, heeft gelezen; de inferentiële basis van wat 'wetenschappelijke feiten' waren; en de 'vrijwillige' dwang die aan artsen werd opgelegd – was allemaal verbijsterend oogverblindend.

Kracht zit in het aan stukken scheuren van menselijke geesten en ze weer in elkaar zetten in nieuwe vormen naar eigen keuze.

George Orwel, 1984

De handhavingsmaatregelen van de MCNZ lijken vanaf het moment dat ze in 2021 werden opgelegd, tot 2023, toen ze stilletjes de ‘Richtlijn’ introkken, vernederend, onethisch, totalitair en kortzichtig. 

Ik zeg totalitair, omdat het grootste deel van de informatie waarop de overheid vertrouwde, rechtstreeks van Pfizer kwam, of van andere regelgevende instanties die ook rechtstreeks op informatie van Pfizer vertrouwden. Deze regelingen waren nooit transparant of controleerbaar. Ze waren nooit democratisch.

Artsen raakten verstrikt in de maalstroom. Als artsen de bevelen zouden verwerpen, zouden ze hun medische vergunning verliezen. In een land waar het moeilijk was artsen te vinden met een lange staat van dienst en expertise in afgelegen gebieden met lage inkomens, wisten deze artsen dat hun patiënten er in veel opzichten onder zouden lijden. Het was niet alleen de voorschrijfgeschiedenis. Het ontwikkelen van langetermijnrelaties heeft tijd nodig, maar deze vormen de basis van op vertrouwen gebaseerde besluitvorming. Zij vormen het hart van de medische praktijk. 

Het is noodzakelijk om onze gedachten om te draaien en opnieuw te kijken naar de angstcampagne rond de SARS-CoV-2-infectie die de traditionele media in deze periode heeft doordrenkt. De Nieuw-Zeelandse media onthielden zich ervan op een evenwichtige manier informatie te bespreken die in tegenspraak was met het politieke standpunt van de centrale regering. 

De MCNZ is geen wetenschappelijke organisatie. Hun standpunt over risico's werd ingegeven door het standpunt van de Nieuw-Zeelandse regering over risico's. 

De campagne tegen afwijkende artsen was doelbewust en politiek. De periode vanaf het moment waarop de klachten tegen artsen en de schorsingen van medische vergunningen een hoogtepunt bereikten, vond plaats toen een aanzienlijke hoeveelheid groeiende wetenschappelijke informatie de aanhoudende bewering van de premier, de minister van Covid-19 en het ministerie van Volksgezondheid tegensprak dat de BNT162b2-gentherapie van Pfizer veilig en effectief. 

Het vooraf bepaalde programma voor de uitrol van vaccins, opgericht vóór maart 2021, kon niet worden verstoord.

Artsen die het politieke standpunt van de Nieuw-Zeelandse regering tegenspraken, waren dat wel beschuldigd van 'het verspreiden van desinformatie.' De Nieuw-Zeelandse media plichtsgetrouw versterkt de MCNZ's nultolerantie bericht en voorzichtige dokters gebeld'anti-vax huisartsen.' De laster in de media strekte zich uit tot artsen wie adviseerde dat zwangere vrouwen en jongeren voorzichtig omgaan met de vaccinatie tegen Covid-19. 

Desondanks was er in april 2020 een grote hoeveelheid informatie in handen van beide militair en volksgezondheidswetenschappers, had grotendeels bevestigd dat ouderen en zieken en mensen met meerdere slopende gezondheidscomorbiditeiten het grootste risico liepen.

Maar het Nieuw-Zeelandse publiek wist dit niet. De Nieuw-Zeelandse regering blijkbaar ook niet. Nieuw-Zeelandse Covid-19-informatiestrategieën uitgesloten en kortgesloten goed proces. Er was geen onafhankelijke publieke onderzoeksinstelling met de capaciteit of de verplichting om het steeds veranderende bewijsmateriaal routinematig en methodologisch te evalueren. 

Noch de TAG's, noch de deskundige adviesgroepen; noch de zogenaamde risicomodelbouwers die de ruimte van 'evidentieel redeneren' domineerden, deden dit onderzoek. Niemand keek naar het op leeftijd gestratificeerde risico. Seroprevalentieonderzoeken zijn nooit openbaar gemaakt en de lijkschouwer beschikte niet over processen om te bepalen of een sterfgeval werd veroorzaakt door Covid-19 of door de medische interventie.

Een epidemioloog die tijd had besteed aan het analyseren van de wetenschappelijke literatuur om te analyseren hoe wetenschappers en onderzoekers – wereldwijd – de veiligheid en werkzaamheid van deze nieuwe genetische technologie in beeld brachten, was gewaarschuwd door advocaten niet in het openbaar te spreken.

Het brede publiek en de institutionele onwetendheid effectief, zoals Wynne om het zo te zeggen: de onzekerheden 'geëxogeniseerd'. Het vaccin was alleen maar veilig en effectief. Inderdaad, plausibiliteit, geen wetenschap domineerde de publieke discussies over Covid-19.

Toen artsen tussenbeide kwamen om de informatiekloof te dichten, werden ze daarvoor aan de schandpaal genageld. Deze artsen waren bijna dagelijks bezig met het doornemen van literatuur en het bespreken van mondiale bevindingen met hun collega's. Ik heb met hen moeten praten en dit bij de NZDSOS-conferentie, vorig jaar gehouden in Auckland. 

Geen van de doktoren in de stoute hoek was ooit gerapporteerd voordat de MCNZ op hen landde, zoals de echte ton stenen. Ze hadden allemaal een drukke klinische praktijk tot aan hun schorsing, en hadden tussen de twintig en veertig jaar geoefend. Hun verslagen waren voorbeeldig.

Als Nieuw-Zeelandse artsen de richtlijnen voor geïnformeerde toestemming op de juiste manier zouden volgen, hadden ze vanuit ethisch oogpunt de autonomie moeten hebben om het reeds bekende risicoprofiel van BNT162b2 te beoordelen en dit af te wegen tegen het risicoprofiel van een patiënt. 

Dit werd echter niet toegestaan ​​door de juridisch en bestuurlijk gerichte MCNZ.

Deze artsen waren geen kwetsbare medici aan het begin of midden van hun carrière met grote schulden. Omdat ze niet langer halverwege hun carrière bij jonge gezinnen zaten, brachten veel van deze artsen avonden door met het doorzoeken van de wetenschappelijke literatuur en het spreken met collega's lokaal en wereldwijd. 

Misschien hebben ze in 2020 de stiltes in de regering en de media gezien tijdens het Imperial College London overdreven voorspelde sterftecijfers, terwijl epidemiologen van hoog kaliber een mildere visie. Misschien werd hun twijfel gezaaid doordat ze diepgeworteld waren financiële belangenverstrengeling, van de invloedrijke miljardairs, naar de politici en toezichthouders in de VS en United Kingdom.

Deze artsen begrepen het drievoudige gevaar waarmee hun patiënten met immunosuppressie te maken kregen. Zij liepen het grootste risico op ernstige Covid-19 en het grootste risico lopen dat een vaccin niet werkt en risico lopen op schade als gevolg van een ongunstige gebeurtenis.

Deze artsen waren zich er pijnlijk van bewust dat veel van hun patiënten al complexe medicijnen gebruikten. Ze hadden geen andere geneesmiddelgerelateerde (iatrogene) bijwerking nodig. Dit verklaart waarom velen voedingsstoffen en medicijnen wilden gebruiken met een lange gebruiksgeschiedenis en een uitstekend veiligheidsprofiel, zoals het blackballed ivermectine. Waarom ze het van cruciaal belang vonden om voedingsstoffen (zoals zink en vitamine D) te leveren die het immuunsysteem zouden bufferen, en antivirale middelen om ziektecascades te voorkomen (en immuunbeschermend zink te helpen de cellen binnen te dringen, wat is wat ivermectine doet).

Misschien begrepen deze artsen dat voorzorg gerechtvaardigd was omdat biologische medicijnen zijn instabiel en met een buitengewoon risico op variabiliteit als gevolg van de aanwezigheid van organisch/biologisch materiaal. Pas in 2023 werd onthuld dat de batches wereldwijd uitgerold zijn gemaakt met behulp van verschillende processen en die andere (niet aangegeven) DNA-fragmenten aanwezig waren in de vaccinflacons.

Wat er in 2021 ook bekend was, deze artsen begrepen absoluut de enorme onzekerheid die gepaard ging met het voorschrijven van een gloednieuw medicijn waarvoor geen langetermijnveiligheidsonderzoeken waren uitgevoerd. Dat grotere drugsrisico lag bij gezonde jonge mensen en zwangere vrouw – want als het medicijn schadelijk zou zijn (in tegenstelling tot iemand in de zorg rond het levenseinde), zou het lijden tientallen jaren kunnen voortduren.

Voor deze artsen maakten deze kwesties deel uit van de relevante overwegingen waarmee zij rekening hielden toen hun patiënten door de deur van hun kliniek liepen. En stilletjes, voor deze artsen waren deze problemen persoonlijk, ook voor hen.

Voor dit werk liepen ze het risico gerapporteerd te worden door collega's, door patiënten en door de families van patiënten. Deze artsen hadden tientallen jaren ervaring aan de frontlinie tijdens het griepseizoen. Ze hadden hun hele leven op subtiele wijze de biopsychosociale wereld beheerd die in elke patiënt aanwezig is en altijd aanwezig is geweest in hun kliniek. 

We kunnen ons alleen maar afvragen met welke relevante overwegingen de MCNZ, een lidorganisatie van de in de VS gevestigde Federation of State Medical Boards (FSMB), rekening heeft gehouden toen zij haar richtlijnen ontwikkelde en publiceerde – die voor Nieuw-Zeelandse artsen alle kracht hadden. van de wet. Maar omdat het een particuliere organisatie is, kunnen we natuurlijk geen verzoek indienen om daar achter te komen.

In juli 2021 bracht de FSMB een verklaring uit waarin stond:

Artsen die desinformatie of desinformatie over het Covid-19-vaccin genereren en verspreiden, riskeren disciplinaire maatregelen door de medische raden van de staat, waaronder de schorsing of intrekking van hun medische vergunning.

We kunnen ons alleen maar afvragen in hoeverre replica-instructies wereldwijd zijn uitgerold. Eisten andere lidorganisaties van de FSMB dat artsen moesten voldoen aan de strengheid van een zogenaamd 'Educatief Programma'?

Nieuw-Zeeland was altijd kwetsbaar voor een informatieve staatsgreep. Een constellatie van tegenmachten heeft artsen er waarschijnlijk van weerhouden de ‘veilige en effectieve’ harde lijn van Covid-19 op betekenisvolle wijze te veranderen. Wij kunnen zien in de Kabinetsnotulen in 2020Voordat het vaccin op de markt kwam, werd de tekst 'veilig en effectief' vóór de tekst 'vaccin' geplaatst door de politieke en culturele introductie van de hele regering in een taal die voor eeuwig, in hel of hoog water, de tekst 'veilig en effectief' zou plaatsen. 

Dertig jaar lang is de onderzoeksjournalistiek in de traditionele media een pijnlijke dood gestorven, terwijl de door de overheid betaalde media voortdurend weigeren af ​​te wijken van de al lang bestaande beleidsstandpunten van de centrale overheid.

Belanghebbenden in Nieuw-Zeeland omvatten doorgaans niet het grote publiek. 

Tot de belanghebbenden bij Covid-19 behoorden Pfizer; de financieel gestimuleerde media; het eenpartijkabinet; een eenkamerig parlement dat tot berusting werd gebracht; de samenspannende ministeries; de Medische Raad van Nieuw-Zeeland; en een klein kader van deskundige wetenschappers. Het waren deze wetenschappers naar wie de rechters in rechtszaken voortdurend uitgingen, zelfs als de wetenschappers van de aanklagers over een grotere inhoudelijke expertise beschikten.

De artsen van Nieuw-Zeeland werden tijdens de Covid-19-pandemie niet als belanghebbenden beschouwd. Integendeel, het was de taak van de MCNZ om ze in het gareel te houden.



Uitgegeven onder a Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationale licentie
Stel voor herdrukken de canonieke link terug naar het origineel Brownstone Instituut Artikel en auteur.

Auteur

  • JR Bruning

    JR Bruning is een consultant socioloog (B.Bus.Agribusiness; MA Sociology) gevestigd in Nieuw-Zeeland. Haar werk onderzoekt bestuursculturen, beleid en de productie van wetenschappelijke en technische kennis. Haar masterscriptie onderzocht de manieren waarop wetenschapsbeleid barrières opwerpt voor financiering, waardoor de inspanningen van wetenschappers om stroomopwaartse oorzaken van schade te onderzoeken, worden belemmerd. Bruning is een trustee van Physicians & Scientists for Global Responsibility (PSGR.org.nz). Papers en schrijven zijn te vinden op TalkingRisk.NZ en op JRBruning.Substack.com en op Talking Risk op Rumble.

    Bekijk alle berichten

Doneer vandaag nog

Uw financiële steun aan het Brownstone Institute gaat naar de ondersteuning van schrijvers, advocaten, wetenschappers, economen en andere moedige mensen die professioneel zijn gezuiverd en ontheemd tijdens de onrust van onze tijd. U kunt helpen de waarheid naar buiten te brengen door hun voortdurende werk.

Abonneer u op Brownstone voor meer nieuws

Blijf op de hoogte met Brownstone Institute