roodbruine zandsteen » Brownstone Institute-artikelen » Ziekte X en Davos: dit is niet de manier om het volksgezondheidsbeleid te evalueren en te formuleren
Brownstone Institute - Disease-X en Davos: dit is niet de manier om het volksgezondheidsbeleid te evalueren en te formuleren

Ziekte X en Davos: dit is niet de manier om het volksgezondheidsbeleid te evalueren en te formuleren

DELEN | AFDRUKKEN | E-MAIL

[Volledige PDF van het rapport is hieronder beschikbaar]

Particulier belang en de ontwikkeling van pandemiebeleid

Berichten over de volksgezondheid moeten nauwkeurige informatie verschaffen, zodat het publiek en hun leiders passende antwoorden kunnen formuleren, afgewogen tegen de concurrerende prioriteiten van de samenleving. Planning voor de toekomst vereist dat de schaarse middelen worden geconcentreerd op gebieden waar de grootste behoefte bestaat, en in de verwachting dat daarmee het grootste voordeel kan worden behaald. Beleid kan zich echter gaan richten op beperkte gevestigde belangen wanneer niet-gezondheidsdoelen, zoals financiële winst, tijdens het besluitvormingsproces gaan concurreren met gezondheidsvoordelen. De besluitvorming over het gezondheidsbeleid moet dus op de hoogte zijn van en weerstand bieden aan belangenconflicten en verhalen die deze belangen bevorderen. 

Om legitimiteit te verkrijgen moet het volksgezondheidsbeleid berusten bij instellingen die verantwoording afleggen aan het publiek en gebaseerd zijn op betrouwbaar bewijsmateriaal. In het geval van het recente World Economic Forum (WEF) onderneming in de belangenbehartiging van het volksgezondheidsbeleid in Davos, werd aan geen van deze legitimiteitsmaatregelen voldaan. Ook de legitimiteit van de berichtgeving in de media is in het geding, waarbij de basisprincipes van de journalistiek – het in twijfel trekken van bewijsmateriaal, het bevestigen van bronnen, het bieden van context en het bewustzijn van belangenverstrengeling – lijken te zijn verdwenen.

Op 17 september 2024 hield het WEF een vergadering over de voorbereiding op pandemische gezondheidsbedreigingen, gericht op een hypothetische ziekteverwekker, 'Ziekte X.' De term Ziekte X verwijst naar een onbekend infectieus agens dat een ernstige bedreiging voor de mensheid zou kunnen vormen. De WHO heeft Ziekte X aan haar programma toegevoegd lijst van geprioriteerde ziekteverwekkers in 2018 om betere voorbereidingen op dit soort hypothetische bedreigingen te stimuleren, met name scenario's waarin vaccins en bekende therapieën niet beschikbaar zijn. 

Het WEF is een particulier forum dat wordt ondersteund door en vertegenwoordigt particuliere bedrijfsbelangen die een groot deel van de financiële en economische activiteiten in de wereld controleren. Om deze reden trekt het ook veel senior politici en publieke beleidsmakers aan. Hoewel zou kunnen worden beargumenteerd dat dit een redelijk forum is voor politieke leiders om de inbreng van de particuliere sector en financiële toezeggingen voor reeds vastgesteld volksgezondheidsbeleid te bedingen, is het aantoonbaar een ongepast forum voor het maken van openbaar beleid. Achteloos, In de aanloop naar Davos werd Ziekte X aangeprezen als potentieel twintig keer dodelijker dan Covid-19. Als we de officiële cijfers van de WHO over Covid-19 gebruiken, zou dit neerkomen op bijna 140 miljoen sterfgevallen wereldwijd.

Zoals verwacht raakte het debat rond Disease-X en het WEF al snel gepolariseerd. Aan de ene kant, sceptici suggereerde dat het WEF slechts een ‘globalistisch’ forum is dat gericht is op het beperken van de staatssoevereiniteit en dat Disease-X is ontworpen om pandemisch beleid te rechtvaardigen dat de menselijke vrijheden beperkt. Op de andersEr zijn verdedigingen geweest tegen het gebruik van Disease-X als een hypothetisch platform voor beleidsontwikkeling en het gebruik van het WEF-forum als een plaats om te helpen reageren op deze onmiddellijke ‘existentiële dreiging’. 

Toch ligt de waarheid waarschijnlijk ergens in het midden. Er zitten uiteraard voordelen aan het gebruik van hypothesen bij de beleidsplanning. Daarnaast zijn er natuurlijk ook gevestigde geopolitieke en ‘mondiale’ bedrijfsbelangen vertegenwoordigd Davos. Die belangen omvatten meer dan het vermijden van de grotere economische kosten van de volgende pandemie, aangezien er ook verleidelijke zakelijke kansen zijn die een dergelijk hypothetisch en enigszins open verhaal zou kunnen bieden. Het genereert aandacht, respons en potentiële investeringen van particuliere aandeelhouders, maar ook van regeringen, die een aanzienlijke afhankelijkheid hebben ontwikkeld van vaccins de primair mechanisme voor paraatheid en respons op pandemieën.

Bovendien zijn intergouvernementele organisaties zoals de WIE Begrijp ook de kansen die Ziekte X genereert. Het helpt een gevoel van urgentie te creëren, maakt een duidelijk verhaal over het rendement op investeringen mogelijk en legitimeert de plaats van het agentschap als epistemische autoriteit voor het gezondheidsbeleid na Covid. Om het bot te zeggen: het creëren van een gevoel van urgentie en toekomstige crises zal de reflectie verminderen, waardoor beleid meer mogelijk maakt snel tot overeenstemming komen en middelen mobiliseren.

Het is hier waar de belangen van het WEF samenkomen. En het is hier waar die afstemming het gezondheidsbeleid kan vertekenen en vervuilen op manieren die niet in het bredere belang van de mondiale volksgezondheid zijn. Eén manier om te bepalen hoe goed deze belangen aansluiten bij de volksgezondheid, en of ze de toekomst ervan moeten helpen bepalen, is door de aannames die ten grondslag liggen aan het verhaal van de WEF-pandemiereactie uit te pakken en beter te begrijpen. In dit geval ziekte X.

Hoe groot is de pandemiedreiging?

https://www.weforum.org/agenda/2018/03/a-mysterious-disease-x-could-be-the-next-pandemic-to-kill-millions-of-people-heres-how-worried-you-should-be/

Het WEF heeft de redenering achter het bijeenroepen van het pandemiepanel van deze week uiteengezet in een 2018 artikel op haar website, die is bijgewerkt voor de bijeenkomst van 2024. In het artikel staat:

De onontkoombare waarheid voor degenen die ziekte-uitbraken, nieuwe virussen en de verspreiding van ziekten bestuderen, is een angstaanjagende waarheid.

De volgende pandemie komt eraan.

Bekende, ongeneeslijke ziekten liggen overal ter wereld in verborgen reservoirs op de loer. Duizenden onbekende virussen circuleren over de hele wereld.

Een groot deel van deze verklaring is technisch correct. Hoewel weinigen die uitbraken bestuderen wellicht zo “geplaagd” worden door deze angsten als het WEF suggereert, aangezien natuurlijke uitbraken met een grote impact ongebruikelijk en minder schadelijk zijn dan veel endemische infectieziekten (zie hieronder). Bovendien is het onontkoombaar waar dat duizenden virussen bestaan ​​en onontdekt blijven, aangezien de diversiteit van de natuur enorm is. Toch zijn ze bijna allemaal onschadelijk voor de mens, aangezien we ze of hun varianten al honderdduizenden jaren tegenkomen. Af en toe zal er tijdens deze alledaagse ontmoetingen een grotere uitbraak plaatsvinden. Wat dan van belang is, is de frequentie en de ernst ervan.

De mogelijke uitzondering, zoals het WEF verder opmerkte, is de niet-natuurlijke introductie van een ziekteverwekker via laboratoriummanipulatie van virussen. Als bioveiligheidsprobleem zou dit normaal gesproken echter vallen onder benaderingen en beleidsmaatregelen van nationaal en internationaal veiligheidsbelang en zou het niet het beste kunnen worden afgehandeld door particuliere organisaties met winstoogmerk of concurrerende geopolitieke nationale laboratoria die mogelijk de hand hebben gehad bij de oprichting ervan. Dit is dan ook een vreemd onderwerp voor een particuliere Zwitserse bedrijfsclub. We moeten er dus ter wille van de argumentatie van uitgaan dat ziekte X binnen het verhaal van het WEF als een natuurlijke oorsprong wordt beschouwd. 

In termen van natuurlijke pathogene bedreigingen heeft het WEF een lijst opgesteld van: lijst met prioritaire ziekten ontwikkeld door de WHO in 2018, waarin wordt geschetst wat volgens haar de potentiële grote bedreigingen voor de menselijke gezondheid zijn (Public Health Emergencies of International Concern). Merk op dat griep niet wordt meegenomen als uitgebreide surveillance- en responsmechanismen bestaat al voor griepuitbraken: 

  • Covid-19
  • Krim-Congo-bloeding koorts
  • Ebola virusziekte en Marburg virusziekte
  • Lassa koorts
  • Midden-Oosten respiratoir syndroom coronavirus (MERS-CoV) en ernstig acuut respiratoir syndroom (SARS)
  • Nipah en henipavirale ziekten
  • Rift Valley koorts
  • Zika
  • “Ziekte X”

Naast Covid-19 is Ebola de enige ziekte in deze lijst met meer dan 10,000 geregistreerde sterfgevallen. De West-Afrikaanse Ebola-uitbraak van 2014-15 – veruit de grootste in de geschiedenis – had een sterfte van 11,325. Behalve Lassakoorts, een endemische West-Afrikaanse ziekte, lijkt er bij geen enkele andere ziekte op de lijst wereldwijd meer dan 1,000 identificeerbare sterfgevallen te zijn gerapporteerd. SARS en MERS-CoV veroorzaakten elk ongeveer 800. 

Dit is waar de context belangrijk is voor het begrijpen van de risico's voor de volksgezondheid en om het huidige WEF-beleidsverhaal enig perspectief te geven. Tuberculose veroorzaakt 1.3 miljoen doden per jaar, oftewel meer dan 3,500 doden per dag, terwijl malaria meer mensen doodt 600,000-kinderen elk jaar. Kanker en hartziekten doden wereldwijd vele malen meer mensen (10 miljoen en 17.9 miljoen). Als gevolg hiervan zorgen dergelijke aandoeningen ervoor dat deze uitbraakziekten in vergelijking verbleken, maar wekken ze minder angst op omdat we aan dergelijke aantallen gewend zijn geraakt, zelfs als ze, in gevallen als malaria, gemakkelijk te voorkomen zijn.

Vanuit het perspectief van de volksgezondheid zou dit de meeste belangstelling moeten wekken en tot voor kort de meeste financiering ontvangen. In verband hiermee zijn de belangrijkste oorzaken van de uitbreiding van gemiddelde levensduur in meer ontwikkelde landen waren verbeterde sanitaire voorzieningen, voeding, algemene levensomstandigheden en antibiotica een belangrijk aandachtspunt bij het verbeteren van de gezondheid (en daarmee ook van de economieën in lagere inkomenslanden). 

Helaas kan deze recente verschuiving naar concentratie op ongebruikelijke ziekten met weinig impact aanzienlijke kosten met zich meebrengen. Recente beleidsverhalen over paraatheid en respons op pandemieën benadrukken bijvoorbeeld dat landen met hogere vermijdbare gezondheidslasten, zoals malaria, het misbruik van middelen accepteren om onbekende pandemische risico's aan te pakken. Volgens het G20-rapport Een mondiale deal voor een pandemietijdperkEr zal naar schatting 26.4 miljard dollar per jaar aan pandemische risico-investeringen nodig zijn van lage- en middeninkomenslanden om de bestaande lacunes in de paraatheid op te vullen, met nog eens 10.5 miljard dollar uit overzeese ontwikkelingshulp.

In de context van erkende uitbraken is Covid-19 een uitschieter – en vertegenwoordigt het veruit de belangrijkste pandemie in 50 jaar in termen van sterfgevallen gerapporteerd door de WHO (De Uitbraak van een pandemische griep in 2009 minder doden dan normaal gesproken door seizoensgriep). Met andere woorden: de prioriteitenlijst van de WHO heeft een zeer lage ziektelast in vergelijking met de grootste en meest chronische moordenaars ter wereld. 

Dat is natuurlijk totdat Ziekte X toeslaat. 

Ziekte X: ernst van de productie

In de aanloop naar WEF 2024 en het pandemiepanel stelde de WEF-website de volgende vraag: “met nieuwe waarschuwingen van de Wereldgezondheidsorganisatie dat een onbekende ‘Ziekte X’ zou kunnen resulteren in 20 keer meer dodelijke slachtoffers dan de pandemie van het coronavirus, welke nieuwe inspanningen zijn er nodig om de gezondheidszorgsystemen voor te bereiden op de vele uitdagingen die ons te wachten staan?” Deze waarschuwing werd onmiddellijk opgepikt en herhaald door veel nieuwsuitzendingen, die op hun beurt leidde tot verschillende controverses op sociale media en via publieke verklaringen van politici en professionals in de volksgezondheid.

Wat het bewijsmateriaal betreft, blijft het echter onduidelijk of de WHO daadwerkelijk heeft beweerd dat ziekte X ooit als zo ernstig moet worden opgevat. In feite was het tijdens onze zoektocht niet mogelijk om te vinden waar de WHO deze directe numerieke toeschrijving had gedaan. Interessanter is dat de bewering dat Ziekte X twintig keer dodelijker zou kunnen zijn dan Covid-20 nu is verwijderd van de WEF-website, wat erop wijst dat deze fout nu is onderkend.

Door een eenvoudige zoekopdracht uit te voeren, lijkt de oorsprong van deze “20 keer”-berekening afkomstig te zijn van een websiteartikel gepubliceerd door de Birmingham Mail op 24 september 2023. De Birmingham Mail artikel stelt dat “de nieuwe ziekte 20 keer dodelijker zou kunnen zijn dan het coronavirus, dat 2.5 miljoen doden veroorzaakte” (opgemerkt moet worden dat dit niet juist is, en het is niet duidelijk waarom het artikel dit cijfer gebruikte – het officiële cijfer voor Covid -19 was op die datum ongeveer 7 miljoen). Deze bewering van ‘20 keer’ is blijkbaar afgeleid van een verklaring van Kate Bingham, de voormalige voorzitter van de Britse Vaccine Taskforce, die vertelde de Daily Mail in een eerder artikel dat “de grieppandemie van 1918-19 wereldwijd minstens 50 miljoen mensen het leven kostte, tweemaal zoveel als er in de Eerste Wereldoorlog omkwamen. Tegenwoordig kunnen we een vergelijkbaar dodental verwachten van een van de vele virussen die al bestaan. ” 

Het lijkt er dus op dat de auteur van de Birmingham Mail artikel kwam tot de berekening van “20 keer dodelijker” door 50 miljoen sterfgevallen door de Spaanse griep te nemen en te delen door 2.5 sterfgevallen door Covid-19 om de omvang van de ernst van ziekte X in kaart te brengen. Voor WEF werd deze vermenigvuldiger schijnbaar opgepikt voor gebruik op op zijn website, maar deze keer verwees hij naar een veel hogere Covid-19-sterfte op basis van de daadwerkelijk door de WHO gerapporteerde Covid-sterfgevallen (bijvoorbeeld 7 miljoen).

Door deze gebrekkige logica zou Ziekte X hypothetisch neerkomen op 7 miljoen Covid-sterfgevallen x 20 = 140 miljoen sterfgevallen. Dit zou Ziekte X op werkelijk onbekend terrein plaatsen, ver voorbij enig historisch pandemisch precedent. En het is buitengewoon dat niemand, inclusief bekende gezondheidswerkers, bezwaar maakte tegen dit oogstrelende cijfer. Wat ook buitengewoon is, is dat grote nieuwskanalen zoals de Daily Mail ga door met het napraten van deze onderbouwde beweringen na Davos, dat verhalen op zo’n manier reproduceert dat ze een sociaal feit worden dat de praktijk beïnvloedt, ondanks dat ze een zwakke wetenschappelijke basis hebben. 

Dit is om verschillende redenen verontrustend, maar vooral in termen van op feiten gebaseerd beleid en de vervuiling die kan ontstaan ​​wanneer forums als het WEF hun bevoegdheden overschrijden. Hoewel het gebruik van hypothesen zoals Ziekte X uiterst nuttig kan zijn voor het testen van stresstesten en voor bredere beleidsreflecties, mogen ze niet verstoken blijven van bekende ervaringen. Bovendien kunnen hypothetische ziekten zoals Ziekte X, net als in het geval van opname op de watchlist van de WHO, fungeren als een algemene plaatsmarkering voor onbekende ziekten waarmee ook rekening moet worden gehouden bij onze inspanningen op het gebied van paraatheid. Maar nogmaals, dit onbekende moet nog steeds gebaseerd zijn op 'bekende onbekenden', om een ​​cliché te gebruiken. 

Daarom moet elke hypothetische theorie zoals Ziekte X en de daarmee samenhangende modellering gebaseerd zijn op empirische omstandigheden in plaats van louter speculatie. Anders zouden we eenvoudigweg een rampzalig getal uit de lucht kunnen halen en dit kunnen vermenigvuldigen met officiële sterfgevallen door Covid-19 of de Spaanse griep. Wat dit laatste betreft, zou dit model, wanneer het opnieuw wordt gecontextualiseerd, een even problematisch model kunnen zijn, aangezien de kans dat de Spaanse griep in 2024 tot hetzelfde aantal sterfgevallen zal leiden, aanzienlijk kleiner is. De meeste sterfgevallen door de Spaanse griep worden toegeschreven aan: gebrek aan antibiotica (Dit was meer dan een eeuw geleden, we hebben nu antibiotica!). We hopen dat de medische zorg de afgelopen honderd jaar ook is verbeterd. Tegen deze achtergrond zijn dergelijke vergelijkingen enigszins fantasievol.

Ten slotte is op bewijs gebaseerd beleid gebaseerd op het idee dat beleidsbeslissingen moeten worden onderbouwd door rigoureus vastgesteld objectief bewijs en niet louter gebaseerd moeten zijn op ideologie of gemeenschappelijke overtuigingen. Deze standaard roept verschillende zorgen op over de manier waarop ziekte X momenteel wordt gebruikt en de basis waarop de ernst ervan door het WEF en vele anderen ten onrechte wordt beweerd. Met andere woorden: de onderschrijvingsbewijsbasis voor discussies over de volksgezondheid, zoals die in Davos plaatsvonden, mag niet gebaseerd zijn op een Birmingham Mail artikel dat een geschatte calculus parafraseert op basis van een ongefundeerde opmerking gemaakt tijdens een interview met behulp van onjuiste sterftestatistieken. Dit kan zelfs een bescheiden onderzoek niet doorstaan ​​en maakt de hele Davos-affaire tot een schande voor het rationele denken. 

Volksgezondheid en farmaceutische winst zijn niet hetzelfde

Het plannen van uitbraken is een logische prioriteit in de volksgezondheid. Het toewijzen van middelen in de context van concurrerende prioriteiten en het begrijpen van de gezondheidskosten die gepaard gaan met het afleiden van middelen voor ziekten met een hogere last zijn van fundamenteel belang voor een dergelijke beleidsontwikkeling. Wat de antithese is van een goede volksgezondheid is de bevordering van angst, overdrijving en willekeurige hypothetische berekeningen die al maandenlang onnadenkend door talloze communicatie- en beleidskanalen weergalmen. 

In de context van belangenbehartiging is het logisch dat farmaceutische bedrijven, hun investeerders, directe weldoeners en zelfs de media dergelijk materiaal produceren. Het is een kwestie waar zij winst en invloed uit kunnen halen. Toch mag dit niet worden verward met een legitieme benadering van het gezondheidsbeleid of de volksgezondheid, en het moet ronduit worden verworpen als een geloofwaardige benadering van de ontwikkeling van het volksgezondheidsbeleid.

ZY-Formatting_DISEASE-X-AND-DAVOS-DIT-IS-NIET-DE-WEG-OM-EVALUEREN-EN-FORMULEREN-OPENBAAR GEZONDHEIDSBELEID



Uitgegeven onder a Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationale licentie
Stel voor herdrukken de canonieke link terug naar het origineel Brownstone Instituut Artikel en auteur.

Auteur

  • HERSTELLEN

    Bij REPPARE (REevaluating the Pandemic Preparedness And REsponse agenda) is een multidisciplinair team betrokken, bijeengeroepen door de Universiteit van Leeds en geleid door twee hoofdonderzoekers.

    Garrett W. Brown

    Garrett Wallace Brown is voorzitter van Global Health Policy aan de Universiteit van Leeds. Hij is co-leider van de Global Health Research Unit en wordt directeur van een nieuw WHO Collaboration Centre for Health Systems and Health Security. Zijn onderzoek richt zich op mondiaal gezondheidsbeheer, financiering van de gezondheidszorg, versterking van het gezondheidszorgsysteem, gelijkheid in de gezondheidszorg, en het inschatten van de kosten en financieringshaalbaarheid van paraatheid en respons op pandemieën. Hij voert al meer dan 25 jaar beleids- en onderzoekssamenwerkingen uit op het gebied van de mondiale gezondheidszorg en heeft samengewerkt met NGO's, regeringen in Afrika, de DHSC, de FCDO, het Britse Cabinet Office, de WHO, de G7 en de G20.


    David Bell

    David Bell is een klinische en volksgezondheidsarts met een doctoraat in volksgezondheid en een achtergrond in interne geneeskunde, modellering en epidemiologie van infectieziekten. Voorheen was hij directeur van de Global Health Technologies bij Intellectual Ventures Global Good Fund in de VS, programmahoofd voor malaria en acute koortsziekte bij de Foundation for Innovative New Diagnostics (FIND) in Genève, en werkte hij aan infectieziekten en coördineerde hij de malariadiagnostiek. strategie bij de Wereldgezondheidsorganisatie. Hij heeft twintig jaar in de biotechnologie en de internationale volksgezondheid gewerkt, met meer dan 20 onderzoekspublicaties. David is gevestigd in Texas, VS.

    Bekijk alle berichten

Doneer vandaag nog

Uw financiële steun aan het Brownstone Institute gaat naar de ondersteuning van schrijvers, advocaten, wetenschappers, economen en andere moedige mensen die professioneel zijn gezuiverd en ontheemd tijdens de onrust van onze tijd. U kunt helpen de waarheid naar buiten te brengen door hun voortdurende werk.

Abonneer u op Brownstone voor meer nieuws

Blijf op de hoogte met Brownstone Institute