roodbruine zandsteen » Brownstone-tijdschrift » Filosofie » Wat is de mens die wetenschap aan hem denkt?

Wat is de mens die wetenschap aan hem denkt?

DELEN | AFDRUKKEN | E-MAIL

De afgelopen jaren zijn getuige geweest van een herschikking van concepten van mensenrechten, van echt en onecht, goed en fout, en ook de afwezigheid van dergelijke onderscheidingen. We zijn getuige geweest van de rijksten die hun rijkdom vergroten door zich te verenigen tegen ongelijkheid, en democratische regeringen die hun volk manipuleren door middel van angst en intimidatie. 

We hebben gezien hoe ouderen in de steek gelaten worden, kinderen geïsoleerd worden en samenlevingen opgesloten, honderden miljoenen verarmd in naam van de bescherming van hun gezondheid. Degenen die deze gebeurtenissen aansturen, kunnen hun acties verklaren als logisch, rationeel en doelgericht. Ze hebben te maken met tegenstand vanuit een totaal onverenigbaar wereldbeeld, en van hen kan niet worden verwacht dat ze zich ermee inlaten of het respecteren.

Een rationele kijk op ons

Om elke handeling als intrinsiek verkeerd te beschouwen, zou een aanvaarding van fundamenteel goed en slecht nodig zijn. Als het menselijk denken echter niet meer is dan chemische signalering en elektronenoverdracht, dan kunnen dergelijke opvattingen opnieuw worden geconfigureerd zoals elke andere software en kunnen ze niet absoluut zijn. Wat als de beweging om de mensheid opnieuw uit te vinden, de 'vierde industriële revolutie', de versmelting van biologie en machines zinvol is? Als wij mensen inderdaad gewoon chemie zijn, een constructie van natuurkundige wetten, dan zijn alle schijnbare tegenstrijdigheden acceptabel, evenals leugens, manipulatie en denigrering van anderen die onze veranderende wereld bepalen.

Een potentiële chemische reactie verloopt tot een product, of niet, met implicaties voor de rangschikking van atomen. Deze regeling kan niet 'goed' of 'slecht' zijn als er niets anders dan verdere chemie door wordt beïnvloed. Eén opstelling kan resulteren in een elektrisch potentiaal in een celmembraan, wat resulteert in een neuron dat signaleert naar cellen in de buurt. Om dit product waarde te laten hebben, zou er iets externs en niet-fysieks moeten zijn om het waar te nemen. Anders had de reactie een andere richting kunnen uitgaan en dat zou gewoon realiteit zijn. Deze realiteit kan niet goed of slecht zijn, alleen een verandering in de eigenschappen van een fysiek ding. 

Mensen zijn een complexe conglomeraat van chemische structuur en interactie, die het resultaat is van een proces van chemische replicatie op basis van reeksen nucleïnezuren. Dit DNA codeert voor de constructie van complexe eiwitten uit eenvoudigere, veelvoorkomende moleculen. Het proces is deels afgeleid van een eencellige constructie eeuwen geleden, deels van andere eenvoudige bacteriën die toevallig meer consistent repliceerden wanneer ze in deze cellen werden omhuld. Een massa cellen die op zichzelf slechts pakjes chemicaliën zijn, gecombineerd om een ​​structuur in sommige opzichten complexer te maken, maar in wezen precies hetzelfde als elke cel die het vormt. 

Wanneer het evenwicht niet langer houdbaar is als gevolg van transcriptiefouten of invasie van incompatibele organismen, valt de structuur uit elkaar. Een chemische soep geproduceerd door schimmels, bacteriën of reacties die niet langer onderdrukt worden. Geen onderhoud meer van membraanpotentialen, geen chemische signalering meer naar verre receptoren. De persoonlijkheid, het geheugen, de angsten en de trots die zelf slechts een manifestatie waren van chemie en elektrische impulsen zijn niet meer. Het ding is dood, maar nooit echt 'levend', want dit is eigenlijk gewoon een herschikking van atomen. 

Wat 'het' ook was, het was niet 'bewust', maar een voorbijgaand 'zelfbewustzijn' dat alleen een chemisch proces had kunnen zijn dat de kans op replicatie bevorderde. Het was niets waard, en van geen enkel belang. De leegte van de chemische soep die in de grond is gedrenkt, heeft verder geen waarneming van iets. Het kan net zo goed nooit hebben bestaan. Waardeloos, want in zo'n vergankelijke wereld kan waarde niet bestaan. Op een dag zal de zon een supernova worden, al het organische materiaal dat op deze specifieke planeet achterblijft, opslokken, en al deze onopgemerkte en onmerkbare gebeurtenissen - het leven op aarde - zullen niet meer zijn.

Dus rationeel gezien, als een bepaalde biologische knobbel is geprogrammeerd om zijn persistentie te vergroten door feedbacklussen die zich manifesteren als 'positieve gevoelens' - iets dat de kans op replicatie vergroot - dan zij het zo. Als deze chemische drang andere biologische massa's overspoelt, of hun pijnreceptoren triggert, of ervoor zorgt dat tientallen miljoenen desintegreren, gaat er niets echt verloren. Die uiteengevallen biologische constructies hadden niet meer betekenis of waarde dan een brok steen.

Sterven is niet echt verdrietig als er geen verdriet, geen geluk, geen waarde is. Zelfs het streven om het DNA te repliceren – het egoïstische genconcept – kan niet egoïstisch zijn. Genen zijn immers slechts arrangementen van materie. Een streng nucleïnezuren kan niet 'denken' - het kan geen lading opslaan of receptoren prikkelen totdat een nieuwe chemische structuur zich volgens zijn code heeft gevormd. Zelfs liefde en bescherming van gezinnen moeten belachelijk zijn, als deze logica wordt gevolgd, aangezien elk lid een geestloze, voorbijgaande massa van materie is, die geen verband houdt als ze eenmaal fysiek van de andere gescheiden is.

Dus als een deel van de bevolking wordt gedood door een farmaceutisch middel, bestemd om in treinwagons te worden vervoerd, gebakken met napalm op een afgelegen weg, verdween de dag voordat het voor de rechtbank moest komen, of werd uitgesloten van voedsel en onderdak om een ​​andere positiever 'voelen', hoe kan dat eigenlijk verkeerd zijn? Hoe kunnen rechten worden toegekend aan chemische constructies? Brokken biologie die koeien hebben gevormd, worden in stukken gesneden en gekookt, brokken biologie die mensen hebben gevormd, worden naar eilanden gebracht en gebruikt en geconsumeerd omdat dit is waar chemie toe leidt. Het is gewoon wat dingen doen. Geen slaaf, geen 'gratis', alleen chemicaliën die reageren om een ​​product te vormen. Als er geen uitzicht is buiten deze chemie, dan kan het niets waard zijn.  

Op basis hiervan wordt het rationeel om aandelen te kopen in bedrijven die moorden, onophoudelijk tegen iedereen liegen en denigreren en bespotten wanneer dat nuttig is voor jezelf. Bewustzijn wordt slechts een tijdelijke toestand van materie. We zijn slechts lege omhulsels van leegte. Een 'leven' is een voorbijgaande stroom van een beek na regen.

Het enige alternatief

Om een ​​tot het fysieke beperkt beeld van de mensheid verkeerd te hebben, zou het absoluut en fundamenteel verkeerd moeten zijn. Elke opvatting die waarde, goed en kwaad, accommodeerde, zou een gedeelde ervaring moeten accommoderen die verder gaat dan, en dus ouder is dan, een fysiek zelf. Goed en kwaad kunnen niet slechts voor een bepaalde tijd bestaan. Als ze slechts van voorbijgaande aard zijn en gebonden zijn aan een biologische massa, dan zijn het louter indrukken als gevolg van overdrachten van elektrische lading, en niet onderhevig aan gedeelde ervaring. 

Percepties van liefde en empathie zijn dan niet anders dan haat of walging. Ze zijn geen teken van waarde en bestaan ​​niet buiten elke neuronale structuur. Bewustzijn en gedeelde fundamentele waarden konden niet door de nexus van sperma en ei gaan. Als ze bestaan, moeten ze betrekking hebben op componenten buiten het fysieke. Er is dus geen goed of fout, of er is goed en fout. Maar als dat zo is, dan is alles in het leven anders.

Als we meer zijn dan constructies van atomen, dan is het universum, inclusief 'tijd', een totaal andere plaats. Als we accepteren dat bewustzijn niet puur biologisch is, dan bestaan ​​we in een werkelijkheid voorbij het puur fysieke. Dit verandert de relatie met andere levensvormen volledig. 

Als het bewustzijn van het biologische construct op de een of andere manier gescheiden is van het lichaam dat in het concentratiekamp is gedood, of door malaria is gedood toen middelen werden gebruikt voor een vaccin, of uitgehongerd toen de prijs van diesel steeg, dan zijn er nieuwe implicaties. Zij die deze acties hebben veroorzaakt, zouden te maken krijgen met wat het ook is dat verder gaat dan de biologie die ze hebben verstoord.

Als de werkelijkheid voorbij het fysieke waar is, moet er ergens een glimp van zijn. Als iets in ons dieper was dan organische chemie, dan zouden we er enig besef van hebben, een soort 'geweten'. We zouden sommige dingen niet willen doen, ondanks dat ze fysiek voordelig zijn - zoals het vermoorden van een oude dame voor haar bezittingen of het misbruiken van een kind. Het zou onlogisch zijn om zulke scrupules te hebben als deze handelingen geen niet-fysieke implicaties hadden.

Een bestaan ​​buiten onze directe biologische constructie (ons lichaam) zou, rationeel gezien, meer aandacht vragen dan het onderhoud van dit lichaam. Ons fysieke lichaam zal immers voor een belachelijk korte tijd bestaan. Als de andere menselijke entiteiten om ons heen denken zoals wij, een geweten hebben zoals wij, schoonheid kunnen zien, pijn voelen en liefhebben zoals wij, dan zou hun waarde even belangrijk lijken, en misbruik van hen wordt onhoudbaar. Er kunnen gevolgen zijn die verder gaan dan het fysieke, ergens, ergens, voor dergelijk misbruik. Dit kan innerlijk lijden omvatten omdat ze iets van onmetelijke waarde verlagen door hun gevoel voor liefde en schoonheid te schaden.

Kiezen waar u wilt staan

Mensen hebben millennia lang gelachen, liefgehad en gedanst. Er zijn verhalen verteld, toneelstukken gespeeld, muziek gespeeld tijdens oorlogen, plagen, revoluties en onderdrukking. Toen bepaalde leiders begin 2020 de sluiting van theaters en pubs dwongen, was dit op veel plaatsen de eerste keer in duizenden jaren dat een dergelijk gezamenlijk delen werd stopgezet. Het was de eerste keer dat gewone gezinnen massaal werd verbannen om hun ouderen zorg en gezelschap te bieden en om hen te rouwen als ze stierven. In eerdere crises erkenden mensen waarde buiten zichzelf. 

Toen ze de stranden van Normandië bestormden, of de Romeinen terugvochten over de Rijn, bleven gewone mensen niet veilig, maar riskeerden ze hun fysieke lichaam in de overtuiging dat er iets van waarde buiten henzelf bestond. Ze waren tegen degenen die dergelijke waarden verwierpen. Het is niet nieuw dat sommige mensen deze waarden afwijzen, maar de huidige omvang en kracht van deze afwijzing is ongebruikelijk. 

De mensen die in 2020 isolatie in verpleeghuizen hebben georkestreerd, die honderden miljoenen ondervoeding hebben opgelegd, die miljoenen meisjes tot slavernij hebben veroordeeld, doen dat niet met 'goed' of 'fout' in gedachten. Ze accepteren niet dat zulke vaste concepten bestaan. Als er niets buiten het fysieke is, dan zijn hun acties rationeel en kunnen ze niet verkeerd zijn. 

Het probleem hier is dat deze realiteit onverenigbaar lijkt met de realiteit van sterven voor niet-verwante anderen. Het lijkt onverenigbaar met het beklimmen van een rotswand zonder touw, raften op een rivier, een nacht alleen doorbrengen onder de sterren om de schoonheid van het universum te zien. Hun benadering lijkt hen misschien rationeel, maar het is onverenigbaar met de wereld.

Er zijn twee onverenigbare opvattingen over het bestaan. De realiteit van het liefhebben van een ander ondanks het feit dat je weet dat je elkaar nooit meer zult ontmoeten, of je leven te geven voor een onbekende ander, suggereert dat het bestaan ​​buiten het directe en fysieke echt is. Die schoonheid, liefde en waarheid bestaan ​​zelfs als ons lichaam ophoudt te bestaan. In deze realiteit moet schade aan anderen door opzet of nalatigheid consequenties hebben. Dat geldt ook voor de daad van niets doen in het aangezicht ervan. Er is geen 'middenweg' waar deze opvattingen elkaar ontmoeten - deze realiteiten kunnen niet naast elkaar bestaan. Eén moet in ieder geval helemaal verkeerd zijn, 

De enige manier waarop de samenleving vooruit kan komen en kan functioneren, is door deze onverenigbaarheid te erkennen, diegenen te negeren die geen waarde in anderen zien, en hun zelfbevorderende interventies af te wijzen. Als deze mensen niet de lege kaf zijn die ze denken te zijn, dan hebben ze iets meer nodig dan een rationele discussie om de weg terug te vinden naar echt contact met de rest van ons. Hoewel we kunnen hopen dat ze dat vinden, moeten we de samenleving opnieuw opbouwen op basis van waarden die niet op onszelf gericht zijn, maar op een veel opwindender realiteit.



Uitgegeven onder a Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationale licentie
Stel voor herdrukken de canonieke link terug naar het origineel Brownstone Instituut Artikel en auteur.

Auteur

  • David Bell

    David Bell, Senior Scholar aan het Brownstone Institute, is een volksgezondheidsarts en biotech-adviseur op het gebied van wereldwijde gezondheid. Hij is een voormalig arts en wetenschapper bij de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), programmahoofd voor malaria en ziekten met koorts bij de Foundation for Innovative New Diagnostics (FIND) in Genève, Zwitserland, en directeur Global Health Technologies bij Intellectual Ventures Global Good Fonds in Bellevue, WA, VS.

    Bekijk alle berichten

Doneer vandaag nog

Uw financiële steun aan het Brownstone Institute gaat naar de ondersteuning van schrijvers, advocaten, wetenschappers, economen en andere moedige mensen die professioneel zijn gezuiverd en ontheemd tijdens de onrust van onze tijd. U kunt helpen de waarheid naar buiten te brengen door hun voortdurende werk.

Abonneer u op Brownstone voor meer nieuws

Blijf op de hoogte met Brownstone Institute