roodbruine zandsteen » Brownstone-tijdschrift » Een spiekbriefje voor wetgevers met betrekking tot de WHO en noodsituaties op gezondheidsgebied
WHO Gezondheidsnoodsituaties

Een spiekbriefje voor wetgevers met betrekking tot de WHO en noodsituaties op gezondheidsgebied

DELEN | AFDRUKKEN | E-MAIL

Er wordt ons verteld dat het in een wereld van toenemende gezondheidscrises noodzakelijk is geworden om enige onafhankelijkheid op te geven in ruil voor veiligheid. Het is een eerbetoon aan degenen die deze agenda steunen via de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) dat deze boodschap aan geloofwaardigheid blijft winnen. Als mensen belangrijk zijn, moeten we ook de tekortkomingen ervan begrijpen en beslissen of ze ertoe doen. 

1. De Wereldgezondheidsorganisatie is niet onafhankelijk en wordt in belangrijke mate particulier geleid.

De vroege financiering door de WHO werd gedomineerd door 'beoordeelde' bijdragen van landen, gebaseerd op het nationale inkomen, en de WHO besliste hoe deze basisfinanciering moest worden gebruikt om de grootste impact te bereiken. Nu, WHO-financiering is voornamelijk 'gespecificeerd', wat betekent dat de financier kan beslissen hoe en waar het werk zal worden gedaan. De WHO is een kanaal geworden waardoor een financier programma's kan implementeren waarvan hij kan profiteren. Deze financiers zijn steeds meer particuliere entiteiten; de op een na grootste financier van de WHO is de basis van een software-ondernemer en Big Pharma-investeerder.

Door de macht over te dragen aan de WHO, zal een staat de macht overdragen aan de financiers ervan. Ze kunnen dan profiteren door de steeds meer gecentraliseerde en op grondstoffen gebaseerde benadering op te leggen die de WHO hanteert. 

2. Mensen in democratieën kunnen niet onderworpen zijn aan dictaturen.

De WHO vertegenwoordigt terecht alle landen. Dit betekent dat lidstaten die geleid worden door militaire dictaturen of andere niet-democratische regimes een gelijke stem hebben World Health Assembly (WHA), het bestuursorgaan van de WHO.

In macht overdragen aan de WHODaarom delen democratische staten de beslissingsbevoegdheid over de gezondheid van hun eigen burgers met deze niet-democratische staten, van wie sommigen geopolitieke redenen zullen hebben om de bevolking van een democratische staat aan banden te leggen en de economie ervan te schaden. Hoewel gelijke zeggenschap in het beleid passend kan zijn voor een louter adviserende organisatie, is het uiteraard onverenigbaar met democratie om de feitelijke macht over burgers aan een dergelijke organisatie over te dragen.

3. De WHO legt geen verantwoording af aan degenen die ze wil controleren.

Democratische staten hebben systemen waardoor degenen die de macht over burgers mogen uitoefenen, deze alleen uitoefenen als de burgers dat willen, en zijn onderworpen aan onafhankelijke rechtbanken voor misdrijven of grove en schadelijke incompetentie. Dit is nodig om de corruptie aan te pakken die altijd ontstaat, aangezien instellingen door mensen worden geleid. Net als andere afdelingen van de Verenigde Naties is de WHO verantwoording verschuldigd aan zichzelf en de geopolitiek van de WHA. Zelfs het VN-secretariaat heeft beperkte invloed aangezien de WHO onder haar eigen opereert grondwet.

Niemand zal verantwoordelijk worden gehouden voor de bijna kwart miljoen kinderen die dat zijn UNICEF schattingen werden gedood door beleid dat de WHO promootte in Zuid-Azië. Geen van de tot 10 miljoen meisjes gedwongen tot kindhuwelijken door het beleid van de WHO Covid, zal elke weg voor verhaal hebben. Een dergelijk gebrek aan verantwoording kan acceptabel zijn als een instelling alleen maar advies geeft, maar het is volkomen onaanvaardbaar voor elke instelling die de bevoegdheid heeft om de burgers van een land te beperken, te verplichten of zelfs te censureren.

4. Centralisatie via de WHO is slecht beleid door incompetente mensen.

Vóór de instroom van particulier geld lag de focus van de WHO op endemische infectieziekten met een hoge ziektelast, zoals malaria, tuberculose en hiv/aids. Deze worden sterk geassocieerd met armoede, net als die welke voortkomen uit ondervoeding en slechte sanitaire voorzieningen. De ervaring op het gebied van de volksgezondheid leert ons dat het aanpakken van dergelijke vermijdbare of behandelbare ziekten de beste manier is om levens te verlengen en een duurzame goede gezondheid te bevorderen. Ze kunnen het effectiefst worden aangepakt door mensen ter plaatse, met lokale kennis van gedrag, cultuur en ziekte-epidemiologie. Dit houdt in dat gemeenschappen in staat worden gesteld om hun eigen gezondheid te beheren. De WHO legde ooit de nadruk op een dergelijke decentralisatie en pleitte voor de versterking van eerste zorg. Het sloot aan bij de strijd tegen het fascisme en het kolonialisme waarbinnen de WIE is ontstaan

Gecentraliseerde benaderingen van gezondheid vereisen daarentegen dat gemeenschappen en individuen zich houden aan voorschriften die lokale heterogeniteit en gemeenschapsprioriteiten negeren. Malaria is geen probleem voor IJslanders, maar het doet Covid absoluut in het niet vallen Oeganda. Zowel mensenrechten als effectieve interventies vereisen lokale kennis en regie. De WHO duwde de massa Covid vaccinatie bijna 2 jaar naar sub-Sahara Afrika via hun duurste programma tot nu toe, terwijl je weet een grote meerderheid van de bevolking was al immuun, de helft was jonger dan 20 jaar en sterfgevallen als gevolg van zowel malaria, tuberculose als hiv/aids absoluut verkleind Sterfte door covid-19. 

De medewerkers van de WHO zijn zelden experts. Dat hebben de ervaringen met de Mexicaanse griep en de West-Afrikaanse ebola-uitbraken in 2009 aangetoond. Velen hebben tientallen jaren in een kantoor gezeten met minimale ervaring in programma-implementatie of praktisch ziektebeheer. Landenquota en het vriendjespolitiek van grote internationale organisaties betekenen dat de meeste landen binnen hun grenzen veel meer expertise zullen hebben dan in een gesloten bureaucratie in Genève.

5. Echte pandemieën komen niet vaak voor en komen ook niet vaker voor.

Pandemieën als gevolg van respiratoire virussen, zoals de WHO wees erop in 2019, zijn zeldzame gebeurtenissen. Ze zijn de afgelopen 120 jaar ongeveer één keer per generatie voorgekomen. Sinds de komst van antibiotica (voor primaire of secundaire infecties) is de mortaliteit drastisch gedaald. Een toename van het sterftecijfer tijdens Covid-19 was ingewikkeld per definitie ('met' versus 'van') was de gemiddelde leeftijd bij overlijden meer dan 75 jaar en was overlijden ongebruikelijk bij gezonde mensen. Het wereldwijde infectiesterftecijfer was niet veel anders dan invloed. Tuberculose, malaria, hiv/aids en de meeste andere veelvoorkomende infecties doden op veel jongere leeftijd, waardoor de verloren levensjaren.

Samengevat

Het heeft geen zin om een ​​in het buitenland gevestigde, slecht onverklaarbare instelling bevoegdheden te verlenen die in strijd zijn met democratische normen en een goed volksgezondheidsbeleid. Zeker wanneer deze instelling beperkte expertise heeft en een slechte staat van dienst heeft, wordt geleid door particuliere belangen en die van autoritaire regeringen. Dit is duidelijk in strijd met wat een regering in een democratie geacht wordt te doen.

Dit is geen kwestie van binnenlandse politieke rivaliteit. De public relations-afdelingen van de toekomstige begunstigden van dit eeuwigdurende gezondheidsnoodproject willen ons echter laten geloven dat dit zo is.

We financieren momenteel de ontmanteling van onze eigen onafhankelijkheid en staan ​​onze mensenrechten af ​​aan een kleine groep die zal profiteren van onze verarming, gefinancierd uit een oorlogskas die is opgebouwd door de zojuist beëindigde pandemie. Dat hoeft niet. Het is net zo eenvoudig om dit te doorzien als het zou moeten zijn om het te stoppen. Alles wat nodig is, is duidelijkheid, eerlijkheid en een beetje moed.



Uitgegeven onder a Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationale licentie
Stel voor herdrukken de canonieke link terug naar het origineel Brownstone Instituut Artikel en auteur.

Auteur

  • David Bell

    David Bell, Senior Scholar aan het Brownstone Institute, is een volksgezondheidsarts en biotech-adviseur op het gebied van wereldwijde gezondheid. Hij is een voormalig arts en wetenschapper bij de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), programmahoofd voor malaria en ziekten met koorts bij de Foundation for Innovative New Diagnostics (FIND) in Genève, Zwitserland, en directeur Global Health Technologies bij Intellectual Ventures Global Good Fonds in Bellevue, WA, VS.

    Bekijk alle berichten

Doneer vandaag nog

Uw financiële steun aan het Brownstone Institute gaat naar de ondersteuning van schrijvers, advocaten, wetenschappers, economen en andere moedige mensen die professioneel zijn gezuiverd en ontheemd tijdens de onrust van onze tijd. U kunt helpen de waarheid naar buiten te brengen door hun voortdurende werk.

Abonneer u op Brownstone voor meer nieuws

Blijf op de hoogte met Brownstone Institute