roodbruine zandsteen » Brownstone-tijdschrift » Wet » The Purge: Noem me Ismaël

The Purge: Noem me Ismaël

DELEN | AFDRUKKEN | E-MAIL

De afgelopen 27 jaar ben ik professor geweest aan het Boston College, waar ik duizenden studenten een mix van literatuur- en schrijfcursussen heb gegeven. Toen kwamen de boostermandaten.

Toen de eerste vaccins uitkwamen, ontvingen mijn vrouw en ik de onze. We hadden sterke bedenkingen bij de mRNA-vaccins en hadden besloten dat we er geen zouden krijgen. Het krijgen van een vaccin was echter een arbeidsvoorwaarde. We hebben onze beslissing zorgvuldig afgewogen. Het was de J&J, oftewel vervroegd pensioen. 

We waren bereid om te leven met wat de goden in petto hadden, en waren eigenlijk gaan nadenken over hoe we de uren konden invullen. Het toeval wilde dat het vaccin dat die dag werd aangeboden de J&J was. 

We gingen zitten en stroopten onze mouwen op. 

Latere informatie over de werkzaamheid en bijwerkingen van het vaccin, zowel van de J&J als van de anderen, deed ons spijt krijgen van die injectie. Maar het was gedaan. En ik was nog in loondienst. 

Begin december hadden weinig of geen universiteiten een booster-eis. Toen gebeurde er iets. De CDC zond een van zijn rooksignalen uit, of Dr. Rachel smolt weer weg op tv. Hoe dan ook, universiteiten, "volgens de wetenschap", gaven een booster-mandaat. 

Ik begon les te geven in het voorjaarssemester, in de hoop dat naarmate de weken vorderden en er meer informatie naar buiten kwam over de zinloosheid van het krijgen van de booster-injectie, beheerders en de artsen die in hun oren fluisterden, tot bezinning zouden komen. Dit wordt zelfbedrog genoemd.

Om de week kreeg ik een e-mail waarin stond dat ik mijn vaccinatierecord moest bijwerken. Ik negeerde ze. Op Boston College hadden ouders, studenten en alumni een petitie opgesteld die door zo'n 900 mensen was ondertekend. 

Dat, naast verhalen over studenten die leden aan myocarditis - ik had een student die een booster-vrijstelling ontving omdat het eerste vaccin iets aan zijn hartspier had gedaan - deed me hopen dat het boostermandaat zou worden verwijderd, of op zijn minst gemodereerd tot "aanmoediging". 

Niet zo. Een kenmerk van mensen die niet weten wat ze doen, is verdubbelen. 

En verdubbelen deden ze.

Acht maanden nadat we waren gevaccineerd, werden mijn vrouw en ik Covid "doorbraak" -gevallen. Het virus was mild, een dag of twee moe. Natuurlijk zijn we meteen begonnen met ivermectine. En natuurlijk hebben we het virus doorgegeven aan twee andere volledig gevaccineerde mensen. 

Ik was me ervan bewust dat sommige onderzoekers dachten dat als je was gevaccineerd en vervolgens Covid had opgelopen, het op zijn best zinloos was om een ​​booster-injectie te krijgen; in het slechtste geval kan het schadelijk zijn. 

De opmerkingen van Albert Bourla, CEO van Pfizer en wereldburger, toen hij zei dat de vaccins slechts "beperkte bescherming" boden tegen de Omicron-variant, onderstreepten mijn "weerstand". 

Ik was ervan overtuigd dat "de wetenschap" aan mijn kant stond.

De decaan hield vol dat 'de wetenschap' aan zijn kant stond. Ik laat hem voor zichzelf spreken: “Als je HR niet het bewijs levert dat je je COVID-boosterinjectie hebt ontvangen voor het einde van de dag op vrijdag 25 februarith, wordt u zonder loon geschorst en komt de verlenging van uw contract in gevaar.” 

De toon is er een die pesters gebruiken op weerspannige kinderen. Macht corrumpeert.

Nou, ik was klaar. Het verhaal van de school en de afdeling was dat ik mijn studenten in de steek had gelaten. Dit veronderstelt dat de universiteit geen andere opties had. Ze hadden er minstens twee, waarvan er één zou zijn geweest om me te dwingen elke keer als ik op de campus kwam een ​​PCR-test te ondergaan. 

Ze hadden andere ideeën. 

Vervolgens ontving ik een FedEx-brief van de president van de universiteit waarin hij zei dat "mijn weigering [om een ​​COVID-19-booster te verkrijgen] de gezondheid en het welzijn van onze academische gemeenschap in gevaar brengt", een verklaring die zo in strijd is met epidemiologische feiten als lachwekkend zijn.

Maar dit is waar we tegenaan lopen. 

Dit is mijn kleine verhaal, een van de duizenden. Dit gaat niet over wetenschap. Als het over wetenschap ging, hadden we nooit geprobeerd onze economie stil te leggen. Dit gaat over macht en politiek. De mandaten zijn gewoon een ander gezicht van de politieke correctheid die onze universiteiten verlamt.



Uitgegeven onder a Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationale licentie
Stel voor herdrukken de canonieke link terug naar het origineel Brownstone Instituut Artikel en auteur.

Auteur

  • George O'Haro

    George O'Har is een MIT Ph.D., veteraan van de luchtmacht en voormalig elektrotechnisch ingenieur. Aan het Boston College gaf hij cursussen over literatuur en technologie, utopie, creatief schrijven, creatieve non-fictie en Amerikaanse literatuurgeschiedenis

    Bekijk alle berichten

Doneer vandaag nog

Uw financiële steun aan het Brownstone Institute gaat naar de ondersteuning van schrijvers, advocaten, wetenschappers, economen en andere moedige mensen die professioneel zijn gezuiverd en ontheemd tijdens de onrust van onze tijd. U kunt helpen de waarheid naar buiten te brengen door hun voortdurende werk.

Abonneer u op Brownstone voor meer nieuws

Blijf op de hoogte met Brownstone Institute