roodbruine zandsteen » Brownstone-tijdschrift » Filosofie » Links moet zichzelf vinden
Brownstone Instituut - links

Links moet zichzelf vinden

DELEN | AFDRUKKEN | E-MAIL

Het is vermoeiend om ervan beschuldigd te worden ‘extreem-rechts’ te zijn door mensen die gehoor geven aan de bedrijven en investeerders die onlangs een moord op Covid hebben gepleegd. Het is bijzonder irritant dat zulke mensen, terwijl ze de spot drijven met werknemers met lage inkomens en 'ongeschoolden', zichzelf ervan hebben overtuigd dat ze op de een of andere manier deugdzaam zijn. Ze noemen zichzelf 'links', maar ik ook. We moeten deze verouderde scheldwoorden heroverwegen of laten varen, of eerlijker zijn over onze standpunten.

Ter verklaring is het volgende een lijst van enkele feitelijke ‘linkse’ beleidslijnen die ik altijd heb gesteund. Ze neigen naar volksgezondheidskwesties, omdat dit relevant is voor deze tijd. Ze bevatten:

  • Een nadruk op mensenrechten, lichamelijke autonomie en bewegingsvrijheid.
  • Een poging om de ongelijkheid in de welvaartsverdeling te beperken. 
  • Dekolonisatie (dat wil zeggen: grote rijke landen en de bedrijven daarin (of die ze besturen) mogen kleinere en armere landen niet dicteren of rijkdom onttrekken aan kleinere en armere landen.)
  • Op de gemeenschap gebaseerde invloed of controle op lokaal beleid en middelen, met name op de gezondheidszorg.
  • Een door de overheid gefinancierd gezondheidszorgsysteem dat redelijk gelijke toegang tot goede basiszorg garandeert.
  • Gratis en gelijke kansen op onderwijs, om de armoede terug te dringen en de gendergelijkheid te verbeteren.
  • Constitutionele democratie, waar regeringen bestaan ​​op basis van de wil van het volk, en onschendbare regels beschermen minderheden.
  • Vrijheid van meningsuiting (essentieel om te voorkomen dat dictators zich verschansen en om vooruitgang te garanderen)
  • Bereidheid om voor de bovengenoemde principes te blijven staan, zelfs tegen enige persoonlijke kosten.

De lijst kan doorgaan, maar over het algemeen was en blijf ik hier. Daarom heb ik, onwetend of niet, altijd zo gestemd. Terwijl ik in de mondiale gezondheidszorg werkte, had ik gedacht dat de meeste van mijn collega's daar werkten, hoewel ik het prima kon vinden met degenen die daar anders over waren. Echter, op opmerkelijke uitzonderingen na, hebben bijna allen de afgelopen jaren actief de volgende lijst van antithetische beleidsmaatregelen gesteund:

  • Verplichte gezichtsbedekking en injecties, en lasterlijk en uitsluiting van individuen en minderheden die weigerde (Opmerking: ‘uitsluiting’ is het tegenovergestelde van ‘insluiting’, dus het tegenovergestelde van DEI)
  • Wanhoop om de grootste te verdedigen concentratie van rijkdom in de geschiedenis van de mensheid, met ‘linkse’ media het prijzen van de ontvangers (en overigens door hen gesponsord).
  • Opleggen van mondiaal beleid gericht op het garanderen van een brede acceptatie in lage-inkomenslanden van westerse gezondheidsproducten om een ​​westers probleem aan te pakken (dat wil zeggen: “Niemand is veilig totdat iedereen veilig is”), op het kosten van de verslechtering van de gezondheidsproblemen die de lage-inkomenslanden feitelijk het meest treffen.
  • Het verhogen van centralisatie in het internationale volksgezondheidsbeleid, waarbij de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), 'filantropen' en een papegaaiachtige gesponsorde media hetzelfde beleid aan jonge moeders in Nigeriaanse dorpen opdringen als aan ouderenzorgcentra in Seattle.
  • Het beperken van de toegang tot gezondheidszorg over een groot deel van de wereld, van chemotherapie tot NHS-kankerpatiënten in Groot-Brittannië en basic ondersteuning bij de geboorte voor jonge moeders in Kenia.
  • Pleiten voor school sluitingen Dat zal ervoor zorgen dat de armoede voor de volgende generatie nog groter wordt genderongelijkheid, promoten huwelijk kind en kinderarbeid.
  • Regel per noodbesluit, omdat het publiek anders kan kiezen dan de overheid. Dan plannen voor een overdracht van bevoegdheden aan de WHO voor elke gezondheidsgebeurtenis, of zelfs de dreiging daarvan, die WHO-personeel in een comfortabele Zwitserse stad als een ‘noodsituatie’ beschouwt. 
  • Ontwikkeling van een geheel nieuw concept genaamd een 'infodemisch.' Het gaat hierbij om mensen die hun recht verliezen om hun gezicht te laten zien, te werken of familie te bezoeken, en vraagtekens zetten bij het regime dat deze rechten intrekt. Hetzelfde regime dat profiteert van hun opsluiting. In een infodemie worden de mensen die de vragen stellen, geacht het probleem te zijn, en niet het regime. (Weet je nog dat woeden tegen de machine iets was?)

Steun voor deze acties vereist het opgeven van elke neiging om op te komen voor de principes waar wij (‘links’) ooit in geloofden. Misschien om deze zwakte voor zichzelf te verbergen, bestempelen velen mensenrechtenactivisten en verdedigers van de vrijheid van meningsuiting nu als ‘anti-religieus’. wat dan ook' of 'wat dan ook-ontkenner (voeg het nieuwste in, het is meestal onsamenhangend, of gebruik in plaats daarvan het denigrerende 'vrije dom').

Als iemand niet kan zien hoe dit stukje Orwelliaanse dubbelspraak zich afspeelt in de media en in het leven, waarbij enkelen ten goede komen ten koste van velen, dan werkt de gedragspsychologie zoals bedoeld. Ze zullen de realiteit pas herkennen als ze eruit springen. Maar voor degenen die het eens zijn met de eerste lijst hierboven, maar nog steeds volharden in het afsluiten van debatten en scheldpartijen, kan zelfreflectie een terugkeer van kracht opleveren.

Mensen kunnen van gedachten veranderen. Intelligente mensen doen dat als ze nieuwe dingen leren en tijd vinden om na te denken.

Dat brengt ons tot de voor de hand liggende conclusie. De nieuwe beweging van annulering, belastering, uitsluiting en misbruik is geen beweging van links of rechts. Het promoot een vorm van totalitarisme die dichter bij het fascisme staat dan wat dan ook, terwijl anderen ‘fascistisch’ worden genoemd omdat ze het vrije denken en de vrije associatie waarderen. Fascisme is geen synoniem voor vrijheid; het heeft een andere en onaangename betekenis.

Wij leven in een verdeelde samenleving. De kloof is politiek. Het gaat tussen degenen die democratie, gelijkheid en intrinsieke menselijke waarde waarderen, en degenen die het deugdzaam vinden om deze te bespotten. Degenen die deze waarden nog steeds als waardig beschouwen, moeten stoppen met mensen domme namen te noemen en beginnen met het stellen en toestaan ​​van vragen. Inclusiviteit is geen dogma; het is fundamenteel het tegenovergestelde. Er schuilt kracht in diversiteit, niet in onderdanigheid aan de uniformiteit van iemand anders.



Uitgegeven onder a Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationale licentie
Stel voor herdrukken de canonieke link terug naar het origineel Brownstone Instituut Artikel en auteur.

Auteur

  • David Bell

    David Bell, Senior Scholar aan het Brownstone Institute, is een volksgezondheidsarts en biotech-adviseur op het gebied van wereldwijde gezondheid. Hij is een voormalig arts en wetenschapper bij de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), programmahoofd voor malaria en ziekten met koorts bij de Foundation for Innovative New Diagnostics (FIND) in Genève, Zwitserland, en directeur Global Health Technologies bij Intellectual Ventures Global Good Fonds in Bellevue, WA, VS.

    Bekijk alle berichten

Doneer vandaag nog

Uw financiële steun aan het Brownstone Institute gaat naar de ondersteuning van schrijvers, advocaten, wetenschappers, economen en andere moedige mensen die professioneel zijn gezuiverd en ontheemd tijdens de onrust van onze tijd. U kunt helpen de waarheid naar buiten te brengen door hun voortdurende werk.

Abonneer u op Brownstone voor meer nieuws

Blijf op de hoogte met Brownstone Institute