roodbruine zandsteen » Brownstone-tijdschrift » Filosofie » De oorlog tussen kennis en domheid
De oorlog tussen kennis en domheid - Brownstone Institute

De oorlog tussen kennis en domheid

DELEN | AFDRUKKEN | E-MAIL

Bernard Stiegler was tot aan zijn vroegtijdige dood waarschijnlijk de belangrijkste technologiefilosoof van het heden. Zijn werk op het gebied van technologie heeft ons laten zien dat technologie verre van uitsluitend een gevaar voor het menselijk bestaan ​​te zijn pharmakon – zowel een vergif als een geneesmiddel – en dat, zolang we technologie benaderen als een middel om ‘kritische intensivering', zou het ons kunnen helpen bij het bevorderen van de oorzaken van verlichting en vrijheid.

Het is niet overdreven om te zeggen dat het beschikbaar stellen van geloofwaardige informatie en geloofwaardige analyses aan burgers op dit moment waarschijnlijk onmisbaar is om weerstand te kunnen bieden aan de kolos van leugens en verraad waarmee we worden geconfronteerd. Dit is nog nooit zo noodzakelijk geweest als nu, aangezien we te maken krijgen met wat waarschijnlijk de grootste crisis in de geschiedenis van de mensheid is, waarbij niets minder dan onze vrijheid, laat staan ​​ons leven, op het spel staat. 

Om deze vrijheid te kunnen veiligstellen tegen de onmenselijke krachten die haar vandaag de dag dreigen te blokkeren, kan men niets beters doen dan acht te slaan op wat Stiegler betoogt in Staten van shock: Domheid en kennis in de 21st Eeuw (2015). Gezien wat hij hier schrijft, is het moeilijk te geloven dat het niet vandaag geschreven is (p. 15): 

De indruk dat de mensheid onder de heerschappij van redeloosheid of waanzin is gevallen.onredelijkheid] overweldigt onze geest, geconfronteerd als we zijn met systemische ineenstortingen, grote technologische ongelukken, medische of farmaceutische schandalen, schokkende onthullingen, het ontketenen van driften en waanzin van welke aard dan ook en in elk sociaal milieu – om nog maar te zwijgen van de extreme ellende en armoede waar burgers en buren nu zowel dichtbij als ver weg last van hebben.

Hoewel deze woorden zeker net zo van toepassing zijn op onze huidige situatie als bijna tien jaar geleden, was Stiegler in feite bezig met een interpretatieve analyse van de rol van banken en andere instellingen – geholpen en bijgestaan ​​door bepaalde academici – bij het vaststellen van wat hij wilde. spreekt van een 'letterlijk suïcidaal financieel systeem' (p. 10). (Iedereen die hieraan twijfelt, kan alleen maar de bekroonde documentairefilm van 1 bekijken, Inside Job, door Charles Ferguson, die Stiegler ook vermeldt op p.1.) Hij legt het verder als volgt uit (p.2): 

Westerse universiteiten zijn in de greep van een diepe malaise, en een aantal van hen heeft, via een deel van hun faculteit, toestemming gegeven voor – en soms aanzienlijk gecompromitteerd door – de implementatie van een financieel systeem dat, met de oprichting van hyper- De consumentistische, op driften gebaseerde en ‘verslavende’ samenleving leidt tot economische en politieke ondergang op mondiale schaal. Als dit is gebeurd, komt dat omdat hun doelen, hun organisaties en hun middelen volledig in dienst zijn gesteld van de vernietiging van de soevereiniteit. Dat wil zeggen, ze zijn in dienst gesteld van de vernietiging van de soevereiniteit zoals bedacht door de filosofen van wat wij de Verlichting noemen…

Kortom, Stiegler schreef over de manier waarop de wereld over de hele linie – inclusief de hoogste onderwijsniveaus – werd voorbereid op wat veel opvallender is geworden sinds de komst van de zogenaamde ‘pandemie’ in 2020, namelijk een totale poging om de ineenstorting van de beschaving zoals wij die kenden te veroorzaken, op alle niveaus, met als nauwelijks verhuld doel voor ogen het installeren van een neofascistisch, technocratisch, mondiaal regime dat de macht zou uitoefenen door middel van AI-gestuurd regimes van gehoorzaamheid. Dit laatste zou zich concentreren op de alomtegenwoordige gezichtsherkenningstechnologie, digitale identificatieen CBDC’s (die geld in de gebruikelijke zin zouden vervangen). 

Gegeven het feit dat dit allemaal om ons heen gebeurt, zij het op een verkapte manier, is het verbazingwekkend dat relatief weinig mensen zich bewust zijn van de zich ontvouwende catastrofe, laat staan ​​dat ze kritisch betrokken zijn bij het onthullen ervan aan anderen die nog steeds in het land wonen waar onwetendheid heerst. gelukzaligheid. Niet dat dit gemakkelijk is. Sommige van mijn familieleden verzetten zich nog steeds tegen het idee dat het 'democratische tapijt' op het punt staat onder hun voeten weggetrokken te worden. Is dit slechts een kwestie van 'domheid?' Stiegler schrijft over domheid (p.33):

…kennis kan niet gescheiden worden van domheid. Maar naar mijn mening: (1) is dit een farmacologische situatie; (2) domheid is de wet van de pharmakon; en (3) de pharmakon is de wet van kennis, en daarom moet een farmacologie voor onze tijd het volgende denken pharmakon dat ik vandaag ook de schaduw noem. 

In mijn vorige post Ik schreef over de media als farmaka (meervoud pharmakon), waaruit blijkt hoe er enerzijds (mainstream) media zijn die als 'vergif' fungeren, terwijl er anderzijds (alternatieve) media zijn die de rol van 'genezing' spelen. Hier, door het koppelen van de pharmakon met domheid waarschuwt Stiegler voor de (metaforisch gesproken) 'farmacologische' situatie, dat kennis onlosmakelijk verbonden is met domheid: waar kennis is, doet de mogelijkheid van domheid zich altijd gelden, en vice versa. Of in termen van wat hij 'de schaduw' noemt: kennis werpt altijd een schaduw, die van domheid. 

Wie daaraan twijfelt, mag alleen maar een blik werpen op die ‘domme’ mensen die nog steeds geloven dat de ‘vaccins’ van Covid ‘veilig en effectief’ zijn, of dat het dragen van een masker hen zou beschermen tegen besmetting door ‘het virus’. Of, meer actueel, denk aan degenen – de overgrote meerderheid in Amerika – die routinematig vallen voor de (gebrek aan) uitleg van de regering-Biden over haar redenen om duizenden mensen de zuidelijke – en meer recentelijk ook de noordelijke – grens te laten oversteken. Verschillende alternatieven bronnen Nieuws en analyses hebben de sluier hierover opgelicht, waaruit blijkt dat de toestroom niet alleen een manier is om het weefsel van de samenleving te destabiliseren, maar mogelijk ook een voorbereiding is op een burgeroorlog in de Verenigde Staten. 

Er is natuurlijk een andere manier om deze wijdverbreide ‘domheid’ te verklaren – een manier die ik eerder heb gebruikt om uit te leggen waarom de meeste filosofen hebben de mensheid in de steek gelaten jammerlijk, door de zich ontvouwende poging tot een mondiaal beleid niet op te merken staatsgreep, of tenminste, ervan uitgaande dat ze het merkten, om zich ertegen uit te spreken. Tot deze 'filosofen' behoren alle andere leden van de afdeling filosofie waar ik werk, met de eervolle uitzondering van de afdelingsassistent, die, naar haar eer, klaarwakker is voor wat er in de wereld gebeurt. Onder hen bevindt zich ook iemand die vroeger tot mijn filosofische helden behoorde, namelijk Slavoj Zizek, die viel voor de hoaxhaak, lijn en zinklood.

Kortom, deze verklaring voor de domheid van filosofen – en bij uitbreiding die van andere mensen – is tweeledig. Ten eerste is er ‘repressie’ in de psychoanalytische zin van het woord (uitvoerig uitgelegd in beide artikelen die in de vorige paragraaf zijn gelinkt), en ten tweede is er iets waar ik in die artikelen niet op heb ingegaan, namelijk wat bekend staat als ‘cognitieve dissonant.' Dit laatste fenomeen manifesteert zich in het ongemak dat mensen tentoonspreiden wanneer ze worden geconfronteerd met informatie en argumenten die niet in overeenstemming zijn met of in strijd zijn met wat ze geloven, of die die overtuigingen expliciet in twijfel trekken. De gebruikelijke reactie is het vinden van standaard of door de mainstream goedgekeurde reacties op deze ontwrichtende informatie, deze onder het tapijt vegen, en het leven gaat verder zoals gewoonlijk.

'Cognitieve dissonantie' houdt feitelijk verband met iets fundamentelers, dat niet wordt genoemd in de gebruikelijke psychologische verhalen over deze verontrustende ervaring. Niet veel psychologen durven dit aan te voeren repressie in hun verklaring van ontwrichtende psychologische aandoeningen of problemen waarmee hun cliënten tegenwoordig worden geconfronteerd, en toch is het net zo relevant als toen Freud het concept voor het eerst gebruikte om verschijnselen als hysterie of neurose te verklaren, waarbij hij echter erkende dat het een rol speelt bij normale psychologie ook. Wat is repressie? 

In De taal van de psychoanalyse (p. 390) beschrijven Jean Laplanche en Jean-Bertrand Pontalis ‘repressie’ als volgt: 

Strikt genomen een handeling waarbij het subject probeert representaties (gedachten, beelden, herinneringen) die aan een instinct gebonden zijn, af te weren of tot het onbewuste te beperken. Onderdrukking vindt plaats wanneer het bevredigen van een instinct – ook al is dit op zichzelf waarschijnlijk plezierig – het risico met zich meebrengt dat het onplezier uitlokt vanwege andere vereisten. 

 …Het kan gezien worden als een universeel mentaal proces, voor zover het aan de basis ligt van de constitutie van het onbewuste als een domein dat gescheiden is van de rest van de psyche. 

In het geval van de meerderheid van de eerder genoemde filosofen, die angstvallig hebben vermeden kritisch met anderen in gesprek te gaan over het onderwerp van de (niet-) ‘pandemie’ en aanverwante zaken, is het meer dan waarschijnlijk dat repressie plaatsvond om het instinct van de ‘pandemie’ te bevredigen. zelfbehoud, door Freud beschouwd als even fundamenteel als het seksuele instinct. Hier zijn de representaties (gekoppeld aan zelfbehoud) die door repressie tot het onbewuste worden beperkt, die van de dood en het lijden die verband houden met het coronavirus dat zogenaamd Covid-19 veroorzaakt, en die worden onderdrukt omdat ze ondraaglijk zijn. De onderdrukking van (de bevrediging van) een instinct, genoemd in de tweede zin van de eerste geciteerde paragraaf hierboven, is uiteraard van toepassing op het seksuele instinct, dat onderworpen is aan bepaalde maatschappelijke verboden. Cognitieve dissonantie is daarom symptomatisch voor onderdrukking, die primair is. 

Terugkerend naar Stieglers stelling over domheid is het opmerkelijk dat de manifestaties van een dergelijke dwaasheid niet alleen merkbaar zijn in de hogere regionen van de samenleving; Erger nog: er lijkt over het algemeen een verband te bestaan ​​tussen mensen uit de hogere klassen, met een universitair diploma, en domheid.

Met andere woorden: het heeft niets met intelligentie te maken werkt. Dit wordt duidelijk, niet alleen in het licht van het aanvankelijk verrassende fenomeen dat betrekking heeft op het onvermogen van filosofen om zich uit te spreken ondanks het bewijsmateriaal, dat de mensheid wordt aangevallen, zoals hierboven besproken in termen van repressie. 

Dr. Reiner Fuellmich, een van de eerste personen die zich realiseerde dat dit het geval was, en bracht vervolgens een grote groep internationale advocaten en wetenschappers bijeen om te getuigen in de 'rechtbank van de publieke opinie' (zie 29 min. 30 sec. in de video) over verschillende aspecten van de momenteel gepleegde 'misdaad tegen de menselijkheid', heeft de aandacht gevestigd op het verschil tussen de taxichauffeurs met wie hij praat over de brutale poging van de globalisten om de mensheid tot slaaf te maken, en zijn geleerde juridische collega’s wat betreft het besef van deze voortdurende poging. In tegenstelling tot de eerstgenoemden, die in dit opzicht klaarwakker zijn, zijn de laatstgenoemden – ogenschijnlijk meer intellectueel gekwalificeerd en ‘geïnformeerd’ – zich er gelukzalig niet van bewust dat hun vrijheid met de dag wegglijdt, waarschijnlijk vanwege cognitieve dissonantie, en daarachter, onderdrukking van deze nauwelijks verteerbare waarheid.

Dit is domheid, of de ‘schaduw’ van kennis, die herkenbaar is aan de aanhoudende poging van degenen die er last van hebben, wanneer ze worden geconfronteerd met de schokkende waarheid van wat er wereldwijd gebeurt, om hun ontkenning te ‘rationaliseren’ door het herhalen van valse garanties van instanties. zoals de CDC, dat de Covid-‘vaccins’ ‘veilig en effectief’ zijn, en dat dit wordt ondersteund door ‘de wetenschap’. 

Hier is een les uit de discourstheorie nodig. Of men nu verwijst naar de natuurwetenschappen of naar de sociale wetenschappen in de context van een bepaalde wetenschappelijke claim – bijvoorbeeld Einsteins bekende theorie van speciale relativiteit (e=mc2) onder de paraplu van de eerste, of David van Riesman sociologische theorie van ‘innerlijke-’ tegenover ‘andersgerichtheid’ in de sociale wetenschappen – men spreekt nooit over ‘de wetenschap', en met goede reden. Wetenschap is wetenschap. Op het moment dat je een beroep doet op 'de wetenschap', ruikt een discourstheoreticus de spreekwoordelijke rat.

Waarom? Omdat het bepaalde lidwoord, ‘de’, een specifieke, waarschijnlijk dubieuze, versie van de wetenschap vergeleken met de wetenschap als zodanig, die niet tot een speciale status hoeft te worden verheven. Als dit gedaan wordt door het gebruik van ‘de’, kun je er zeker van zijn dat het niet langer wetenschap is in de bescheiden, hardwerkende, ‘van iedereen toebehorende’ zin. Als je sceptische antennes niet onmiddellijk beginnen te zoemen wanneer een van de commissarissen van de CDC begint te pontificeren over 'de wetenschap', ben je waarschijnlijk op dezelfde manier getroffen door de domheid die in de lucht hangt. 

Eerder noemde ik de socioloog David Riesman en zijn onderscheid tussen 'innerlijk gerichte' en 'andersgerichte' mensen. Er is geen genie voor nodig om te beseffen dat, om je koers door het leven te kunnen varen relatief ongeschonden door handelaren van corruptie, het de voorkeur verdient om je te oriënteren vanuit de ‘innerlijke richting’, op basis van een reeks waarden die eerlijkheid bevorderen en leugenachtigheid mijden, dan vanuit de ‘richting’. door anderen.' Onder de huidige omstandigheden is een dergelijke gerichtheid op het andere van toepassing op het doolhof van leugens en desinformatie afkomstig van verschillende overheidsinstanties en van bepaalde peergroups, die vandaag de dag vooral bestaan ​​uit de luidruchtige, zelfingenomen leveranciers van de reguliere versie van de gebeurtenissen. Innerlijke directheid in de bovengenoemde zin zou, wanneer voortdurend vernieuwd, een effectieve bewaker tegen domheid kunnen zijn. 

Bedenk dat Stiegler waarschuwde voor de 'diepe malaise' aan hedendaagse universiteiten in de context van wat hij een 'verslavende' samenleving noemde – dat wil zeggen een samenleving die verschillende soorten verslavingen veroorzaakt. Te oordelen naar de populariteit van het videoplatform TikTok op scholen en hogescholen had het gebruik ervan in 2019 al een verslavingsniveau bereikt, wat de vraag doet rijzen of het door leraren moet worden toegeëigend als een ‘leermiddel’, of dat het, zoals sommige mensen denken, volledig verboden moet worden in de klas .

Bedenk dat eens als een voorbeeld van een video technologie, TikTok is een voorbeeldige belichaming van de pharmakon, en dat, zoals Stiegler heeft benadrukt, domheid is de wet van de pharmakon, wat op zijn beurt de wet is van kennis. Dit is een enigszins verwarrende manier om te zeggen dat kennis en domheid niet van elkaar gescheiden kunnen worden; waar kennis wordt aangetroffen, schuilt het andere, de domheid, in de schaduw. 

Als we nadenken over de laatste zin hierboven, is het niet moeilijk om dat te beseffen, parallel aan Freuds inzicht hierover Eros en Thanatosis het menselijkerwijs onmogelijk dat kennis de domheid voor eens en voor altijd kan overwinnen. Op bepaalde momenten zal de ene dominant lijken, terwijl op andere momenten het omgekeerde zal gelden. Te oordelen naar het gevecht tussen kennis en domheid vandaag de dag heeft laatstgenoemde ogenschijnlijk nog steeds de overhand, maar naarmate meer mensen zich bewust worden van de titanenstrijd tussen de twee, is kennis in opkomst. Het is aan ons om de balans in het voordeel te laten doorslaan – zolang we maar beseffen dat het een strijd zonder einde is. 



Uitgegeven onder a Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationale licentie
Stel voor herdrukken de canonieke link terug naar het origineel Brownstone Instituut Artikel en auteur.

Auteur

  • Bert Olivier

    Bert Olivier werkt bij het Departement Wijsbegeerte, Universiteit van de Vrijstaat. Bert doet onderzoek op het gebied van psychoanalyse, poststructuralisme, ecologische filosofie en techniekfilosofie, literatuur, film, architectuur en esthetiek. Zijn huidige project is 'Het onderwerp begrijpen in relatie tot de hegemonie van het neoliberalisme'.

    Bekijk alle berichten

Doneer vandaag nog

Uw financiële steun aan het Brownstone Institute gaat naar de ondersteuning van schrijvers, advocaten, wetenschappers, economen en andere moedige mensen die professioneel zijn gezuiverd en ontheemd tijdens de onrust van onze tijd. U kunt helpen de waarheid naar buiten te brengen door hun voortdurende werk.

Abonneer u op Brownstone voor meer nieuws

Blijf op de hoogte met Brownstone Institute