roodbruine zandsteen » Brownstone Institute-artikelen » Canada's Accidental Biosecurity State

Canada's Accidental Biosecurity State

DELEN | AFDRUKKEN | E-MAIL

De droevige staat van Canada's Covid-reactie is in het oog springend. Ontario is op slot. Quebec is onder een avondklok. Ontario, BC, Alberta en Quebec zijn het jaar begonnen met gesloten scholen. Tegelijkertijd zijn de Verenigde Staten open en leiden ze Amerikaanse politici berisping de zeldzame overgebleven oproepen tot lockdowns, aangedrongen Met passie dat ook scholen open zijn, en aansporen burgers om het virus te accepteren als slechts één van de vele risico's die we in het dagelijks leven tegenkomen. 

Een reden tot hoop in Canada is dat de Covid-respons van het land vorig jaar toch een enorme stap voorwaarts heeft gezet: Zero Covid werd uiteindelijk verworpen als leidend principe. Canadese politici en experts moesten toegeven dat we niet over de technologie beschikken om Covid te stoppen. Het was een tragische vergissing om beleid te baseren op een onrealistische fantasie.

Ons onvermogen om Covid te stoppen houdt stand ondanks het grote succes van de Covid-vaccins. De vaccins hebben de kans op ernstige ziekte en overlijden door een infectie met het virus aanzienlijk verminderd. Ze zijn een krachtige demonstratie van enkele van de beste aspecten van de mensheid: onze vindingrijkheid en samenwerking.

De ouderen, die meer dan een duizend keer een hoger risico op overlijden indien besmet dan jongeren, hebben het meest geprofiteerd van de vaccins. Het is goed om te herhalen dat voor kinderen zonder een ernstige medische aandoening het risico op ernstige Covid altijd 'zo laag is geweest dat het moeilijk te kwantificeren is', zoals The New York Times zet het.

Maar de effectiviteit van Covid-vaccins bij het voorkomen van infecties begint binnen enkele maanden snel af te nemen. Dus zelfs universele vaccinatie zal niet de onvermijdelijke seizoensgebonden Covid-pieken te voorkomen.

Andere technologieën – testen, traceren, maskermandaten, grenssluitingen, vaccinpaspoorten, afsluitingen en schoolsluitingen – hebben nooit een kans gehad om Covid-golven te voorkomen, ondanks vele valse beloften van het tegendeel van Canadese experts en politici. Dit onvermogen om Covid te stoppen had niemand moeten verbazen. Pre-pandemische plannen achtten uitroeiing niet realistisch zonder een vaccin dat infecties effectief en duurzaam voorkomt. 

De vertraging bij het accepteren van deze realiteit over Covid was kostbaar. De illusie dat we de middelen hebben om Covid een halt toe te roepen, verzwakte de prikkel van politici om te investeren in de uitbreiding van de ziekenhuiscapaciteit en de bescherming van de meest kwetsbaren, zoals mensen in langdurige verzorgingshuizen. Door overmoed zijn levens verloren gegaan. Canadezen hebben reden om dankbaar te zijn dat de experts en politici van het land eindelijk de Zero Covid-fantasie hebben opgegeven.

Nu de Zero Covid-fantasie eindelijk verdwenen is, wat is dan het nieuwe organisatieprincipe van het pandemiebeleid van Canada? De ongelukkige waarheid is simpel: niets. Er is momenteel geen langetermijndoel of -strategie die de pandemische reactie van Canada aanstuurt.

Canada slaapwandelde een bioveiligheidsstaat binnen.

In normale liberaal-democratische samenlevingen selecteren gekozen functionarissen en regelgevers beleid dat bemiddelt tussen meerdere sociale doelen. Beleidsalternatieven brengen zowel kosten als baten met zich mee, dus elke beslissing die door beleidsmakers wordt genomen, omvat afwegingen tussen gewenste eindpunten.

De bioveiligheidsstaat waarin Canada is aangekomen, is duidelijk anders. Covid-beleid is niet het resultaat van een zorgvuldig, evenwichtig en openbaar onderzoek van de verdiensten van het beleid. 

De overheid en de media sporen de mensen voortdurend aan om hun aandacht en inspanning te richten op het beheersen van een enkele ziekte. Beperkingen, mandaten, quarantaines en sluitingen worden opgelegd zonder rekening te houden met de enorm volksgezondheid en economische schade die individuen en de samenleving oplopen. De volksgezondheid verwaarloosde zelfs dodelijkere ziekten zoals kanker en hartziekte om zero-covid na te streven.

Covid-beleid wordt on the fly uitgevonden en verandert regelmatig. Test-, quarantaine- en isolatieregels veranderen bijvoorbeeld vaak op korte termijn met weinig rechtvaardiging om ze te ondersteunen. De laars van het Covid-beleid zit te allen tijde op de nek van de burgers en de autoriteiten blijven het verplaatsen.

Covid-beleid is ook ondoorzichtig ondanks hun alomvattende en opdringerige aard en de draconische uiteinden en sancties die hen vergezellen. Het gebrek aan transparantie is begrijpelijk; ook de autoriteiten weten hoe gênant veel van de regels zijn. Toch biedt het beleid geen praktische manieren om het uit te dagen.

Het ad hoc De aard van de Covid-beperkingen heeft er ook toe geleid dat zelfs de voordelen van de maatregelen vandaag de dag nog steeds onzeker zijn, bijna twee jaar nadat de pandemie begon. Politici en volksgezondheidsfunctionarissen rechtvaardigen hun beleid met gegevens over Covid-gevallen, ziekenhuisopnames en sterfgevallen, maar negeren de gegevens over de schade van dat beleid.

Een ander bepalend kenmerk van Canada's bioveiligheidsstaat is de ongebreidelde discriminatie van kleine bedrijven, de ontmaskerde en de niet-gevaccineerde.

Vroeg in de pandemie, het differentiële effect van de Canadese lockdowns op kleine en grote bedrijven zorgde voor veel discussie. Nu de schokkende ineenstorting van kleine bedrijven in Canada leidt nauwelijks tot een melding.

Maskers zijn een zichtbare demonstratie van hoe afgestompt onze zintuigen zijn geworden. Terwijl volwassenen socializen in bijeenkomsten zonder masker, dwingt de volksgezondheid kleine kinderen om de hele dag binnen, buiten en tijdens het sporten een masker te dragen. Kinderen worden gedwongen de zwaarste last te dragen, met scherpe verstoringen in hun leven, ondanks verreweg de kleinste risico op schade van Covid zelf. 

Zelfs veronderstelde bakens van de Verlichting - universiteiten - dwingen dit masker apartheid ook af. Op de Universiteit van Waterloo, waar ik lesgeef, kunnen faculteiten elkaar bijvoorbeeld maskerloos ontmoeten als ze sociaal afstand nemen, maar studenten die faculteiten ontmoeten of colleges bijwonen, moeten maskers dragen, ongeacht hoe ver ze van elkaar verwijderd zijn. Dit was voordat de universiteit vrijwillig weer overging op geïsoleerd leren. Het is opmerkelijk dat de behandeling van studenten door universiteiten tijdens Covid tekenend is meer kritiek.

In restaurants en evenementen vereist de volksgezondheid dat werknemers de hele dag maskers dragen terwijl ze maskerloze gasten bedienen. In de ogen van velen onder de heersende klasse van Canada zijn de armen en ongeschoolden machteloos en onrein. 

Vaccinpaspoorten verankeren de discriminatie nog dieper. Canada sluit nu uitniet-gevaccineerde jonge kinderen van sport- en schoolactiviteiten, ook al veel andere ontwikkelde landen hebben geaarzeld om de vaccins voor gezonde kinderen goed te keuren. Canadezen zijn zo gewend aan verbannen de niet gevaccineerd dat het zich nauwelijks registreert bij het publiek.

De bioveiligheidsstaat die in Canada is ontstaan, is niet het resultaat van een samenzwering of een snode plan. In plaats daarvan ontstond de Canadese bioveiligheidsstaat zonder nadenken of debat in een vacuüm van langetermijndoelen en zorgvuldige planning. Het is het resultaat van regeringen – politici en functionarissen met de allerbeste bedoelingen – die het hebben gevleugeld in plaats van te vertrouwen op reeds lang bestaande pandemieplannen.

Canadezen huiveren misschien bij het idee dat hun land een bioveiligheidsstaat is. Maar de term is eerder beschrijvend dan denigrerend. De meest fervente voorstanders van de pandemiecursus van Canada zouden het meest gretig zijn om hun land een bioveiligheidsstaat te noemen. Ze hebben meedogenloos gepleit voor een enkelvoudige focus over Covid en dat het virus ‘moet’vochten' ongeacht de enorme kosten die het Covid-beleid voor individuen en de samenleving oplegt.

Canada zal niet voor altijd een bioveiligheidsstaat zijn. 

Het Covid-beleid dat we vandaag in Canada zien, is het product van twee jaar lang doen alsof Covid kan worden gestopt, dat er geen compromissen bestaan ​​als het gaat om Covid, en het vermijden van debat over zelfs de meest voor de hand liggende compromissen en alternatief Covid-beleid. Het gebrek aan aandacht voor de menselijke en economische kosten van de Canadese Covid-reactie is verschrikkelijk. 

Maar de verminderde aard van het leven in Canada en de kindertijd in het bijzonder is voor niemand meer te negeren geworden, en steeds meer mensen zijn nu ter discussie stellen Canada's Covid-reactie en het ontbreken van een eindspel. Dit belooft veel goeds voor de toekomst. Een krachtig debat over het Covid-beleid en de verdiensten van Canada's opkomst als bioveiligheidsstaat zal het land helpen bloeien, ongeacht hoe lang het besluit om op deze weg door te gaan.

Heruitgegeven van de blog van de auteur



Uitgegeven onder a Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationale licentie
Stel voor herdrukken de canonieke link terug naar het origineel Brownstone Instituut Artikel en auteur.

Auteur

Doneer vandaag nog

Uw financiële steun aan het Brownstone Institute gaat naar de ondersteuning van schrijvers, advocaten, wetenschappers, economen en andere moedige mensen die professioneel zijn gezuiverd en ontheemd tijdens de onrust van onze tijd. U kunt helpen de waarheid naar buiten te brengen door hun voortdurende werk.

Abonneer u op Brownstone voor meer nieuws

Blijf op de hoogte met Brownstone Institute