roodbruine zandsteen » Brownstone-tijdschrift » De leegte van het transhumanistische ideaal
De leegte van het transhumanistische ideaal

De leegte van het transhumanistische ideaal

DELEN | AFDRUKKEN | E-MAIL

Albrecht Dürer Haas (Feldhase) hangt aan een muur in het Albertina museum in Wenen. Deze foto, of in ieder geval afdrukken ervan, had sinds mijn kindertijd veel voor mij betekend. Ik was opgegroeid met liefde voor kunst, maar leefde ver van zulke meesterwerken; honderd mijl van het dichtstbijzijnde kunstmuseum en ongeveer 10,000 van Wenen. De Jonge Haas is prachtig, en Durer hield duidelijk van het onderwerp: de details en schoonheid van de natuur die veel verder reiken dan onszelf. Ik had geen idee dat het in de Albertina was, dus het betekende iets om tijdens een willekeurig bezoek verrast te worden door het echte werk.

Wat we in mijn jeugd wel bij de hand hadden, had iets met elkaar te maken. Iriserende kerstkevers, bergzwaluwstaarten en lijsterbesbomen die honderden meters boven de bosbodem uitstijgen. Brede stranden met azuurblauw water en de overblijfselen van duizenden jaren menselijke prehistorie erachter. Vanaf de heuvels achter de stad had je een prachtig uitzicht over de baai, de inhammen en de eilanden met daartussen de bergen van het voorgebergte. 's Nachts werd het overdekt door de Melkweg, zo helder dat het leek op melk bezaaid met diamanten.

Dit is wat het was. De kindertijd was ook sjokken door de modder om paling uit de kreek te vissen, de hele dag alleen ronddwalen in de bush, tegen een bal trappend en hooi aan het karren. Een variant van de kindertijd voor de meeste pre-screen. Net als het staren naar Durer's Young Hare was dit allemaal een zinloze oefening in termen van rauw overleven of het genereren van toekomstige inkomsten.

Het was, is en is gedurende de honderdduizenden jaren van het menselijk bestaan ​​altijd iets totaal anders geweest. We gaan naar het strand omdat er iets is dat ons voldoening geeft; om dezelfde reden horen we een concert of kijken we naar een landschap. Net als de schoonheid van liefde in hechte menselijke relaties, zijn er dingen die onaantastbaar groter zijn dan louter overleven of de opeenstapeling van dingen tijdens het vluchtige moment dat we allemaal op aarde hebben.

We hebben ook geleerd zulke zinloosheid te minachten. Veel mensen protesteren momenteel tegen het vermoorden van mensen die ze nog nooit hebben ontmoet. Ze claimen deugd voor het ondersteunen van dergelijke daden, en veroordelen degenen die vrede zoeken over de verminking van kinderen. Politici eisen dat ze als deugdzaam worden gezien als ze de dood verdedigen die door de ene partij is gebracht, of door de dood die door de andere kant is gebracht. Anderen zoeken vervulling of rijkdom door het maken en verkopen van bommen en raketten – de massale dood van mensen is zowel een goede zaak als een carrière.

Het is mogelijk om een ​​dergelijke vernietiging van anderen te rationaliseren. We zijn tenslotte massa's organisch materiaal gecodeerd door DNA, en de meeste cellen die met ons meereizen zijn niet eens van ons, maar eenvoudige bacteriën. We sterven en versmelten met het vuil, terwijl we in de hoofden van de levenden slechts voortleven als een zonsondergang in het verleden, of als de jeugdherinnering aan een schilderij.

Deze herinneringen van anderen worden op de een of andere manier in onze hersenen gecodeerd, zolang ons fysieke lichaam intact en functioneel blijft. Als schoonheid alleen maar het coderen van chemicaliën is en alleen in het oog van de toeschouwer ligt, dan is het werkelijk niets. Als het kind onder de vallende bom of raket eenvoudigweg vluchtig organisch materiaal is, dan is het hele huidige enthousiasme en winstbejag rond de dood net zo geldig als elke andere benadering. Niets ervan doet er echt toe, en een zonsondergang, een gedicht of een daad van liefde ook niet. Het is allemaal maar voorbijgaande irrelevantie.

Ieder rationeel persoon met dit wereldbeeld zou zich een weg banen door de levens van anderen om de top te bereiken, of om welke vorm van zelfbevrediging dan ook te bereiken waar zijn hersenen op afgestemd lijken te zijn. Ze zouden plannen maken om er zoveel mogelijk te injecteren als de verkoop van farmaceutische producten welvaart oplevert, ze minachten degenen die oproepen tot vrede als ze profiteren van oorlog, en bespotten degenen die zich zouden opofferen voor de waarheid en aan zo’n kruis zouden sterven.

Het is een wereld waarin geen plaats is voor schoonheid, en een wereld waarin liefde onderworpen is aan het zelf. De allegorie van de Hof van Eden legt uit waar dit toe leidt en wat het achterlaat, en wordt door de hele geschiedenis van de mensheid bij ieder van ons herhaald.

Durer leefde in een moeilijke tijd en stierf in een tijd van onderdrukking en oorlog. Er bestaat geen utopie, of zelfs maar vrede, alleen maar omdat je iets buiten jezelf ziet. Toch bereikte de kunstenaar schoonheid die generaties heeft overleefd. Mijn voorouders keken honderdduizend jaar geleden op en verwonderden zich over de sterren, de schoonheid van de sferen. Ze hielden van de natuur om hen heen en omhelsden deze, en zetten die vervolgens opzij, waarbij ze hun eigen soort en iedereen die daar van mening over verschilde, vermoordden en misbruikten.

Dwazen vertellen ons nu dat mensen naar een nieuw niveau evolueren, dat de versmelting van technologie met menselijke lichamen en geesten op de een of andere manier een nieuwe en betere mensheid zal brengen, maar we hebben de tuin en de bouw in Babel al vele malen eerder veracht.

Als we degenen volgen die ons proberen te leiden, moeten we geloven dat leugens rationeel zijn. We moeten geloven dat we kunnen zijn, en zijn, wat we maar willen; dat er geen echte betekenis is, geen echte waarheid, voorbij het moment. Die schoonheid is een constructie en liefde is een chemische reactie of een boodschap tussen cellen. Dit maakt het mogelijk dat alles kan worden gedaan, dat elke leugen kan worden verteld en dat elke gruweldaad als deugd kan worden gepresenteerd. Het maakt het mogelijk dat iedereen tot slaaf wordt gemaakt en dat elk kind wordt vernietigd. 

Het is eenvoudigweg een lege, utilitaire manier van leven die geen waarde aan het leven hecht. Mensen zijn altijd dit pad gegaan, en we mogen dit verwachten. We moeten het nu ook onderkennen, na duizenden jaren van herhaling, en ophouden te doen alsof het iets nieuws of slims is.

We moeten allemaal op een gegeven moment beslissen over de betekenis van een gevoel diep van binnen als we in een zonsondergang of in de ogen van iemand anders kijken, of het gelach van een kind horen. De implicatie dat er iets is dat verder gaat dan ons onmiddellijke zelf, een gedeelde ervaring door de tijd heen, verandert alles. Het betekent dat er iets niet langer meetbaar is in ons allemaal, en dat we de resultaten van onze daden, of die we bij anderen goedkeuren, niet langer kunnen negeren. 

Het creëert een kloof in perceptie tussen degenen die dit onderkennen, en degenen die doorgaan met het bouwen van de toren van Babel. Je zoekt niet wat je al gevonden hebt. Het herkennen van schoonheid buiten de tijd weerhoudt ons er niet van om te handelen zoals mensen dat altijd hebben gedaan, maar het zou wel de manier moeten veranderen waarop we naar het goede en het kwade kijken dat ons dwalende zelf blijft doen. Het houdt ook in dat er Eén is die verder gaat en groter is dan wij, en het zou irrationeel zijn om niet te luisteren.



Uitgegeven onder a Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationale licentie
Stel voor herdrukken de canonieke link terug naar het origineel Brownstone Instituut Artikel en auteur.

Auteur

  • David Bell

    David Bell, Senior Scholar aan het Brownstone Institute, is een volksgezondheidsarts en biotech-adviseur op het gebied van wereldwijde gezondheid. Hij is een voormalig arts en wetenschapper bij de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), programmahoofd voor malaria en ziekten met koorts bij de Foundation for Innovative New Diagnostics (FIND) in Genève, Zwitserland, en directeur Global Health Technologies bij Intellectual Ventures Global Good Fonds in Bellevue, WA, VS.

    Bekijk alle berichten

Doneer vandaag nog

Uw financiële steun aan het Brownstone Institute gaat naar de ondersteuning van schrijvers, advocaten, wetenschappers, economen en andere moedige mensen die professioneel zijn gezuiverd en ontheemd tijdens de onrust van onze tijd. U kunt helpen de waarheid naar buiten te brengen door hun voortdurende werk.

Abonneer u op Brownstone voor meer nieuws

Blijf op de hoogte met Brownstone Institute