roodbruine zandsteen » Brownstone Institute-tijdschrift » Het liberale pad van Adam Smith 
Adam Smith liberale pad

Het liberale pad van Adam Smith 

DELEN | AFDRUKKEN | E-MAIL

Hier pas ik een lezing aan die werd gegeven aan het Acton Institute of Grand Rapids, Michigan. De video is hier:

YouTube-video

De titel “The Godly Path to Adam Smith's Liberal Plan” verwijst naar de politiek van Smith. Hij zetten het op deze manier: "elke man toestaan ​​zijn eigen belang op zijn eigen manier na te streven, volgens het liberale plan van gelijkheid, vrijheid en rechtvaardigheid." 

Mijn onderwerp is het goddelijke pad. Wanneer begint het? Een antwoord is met wat er in Genesis wordt verteld, dus miljarden jaren geleden. 

Maar ik spring naar 10,000 voor Christus, toen onze voorouders in kleine groepjes van 40 mensen leefden. Tussen toen en 1776 veranderde onze cultuur veel, maar onze genen niet en nog steeds niet. Genetisch en instinctief zijn we nog steeds bandman. 

Als bandman werden wij, dat wil zeggen onze voorouders, geïntegreerd in de band. Die 40 mensen waren alles bij elkaar, ethisch gezien. Van nature sympathiek en sociaal, we hadden een direct gevoel van het goede van het geheel, en er was geen geheel hoger dan de band. 

We hebben een instinct om directe sociale signalen te hebben die ons vertellen wat we moeten voelen en doen, op een manier die consensusgericht en onmiddellijk waarneembaar is. De band was de directe en onmiddellijke basis voor betekenis en validatie. De interpretatie was voor iedereen eenvoudig en gemeenschappelijk. 

Taal was inderdaad primitief, dus kritisch denken zou minimaal zijn, zelfs als het werd getolereerd. We leefden een bestaan ​​van algemene kennis, iets waarnaar nog steeds wordt verlangd, vandaag.

Het goede van de band vormde de basis voor de geest of god van de band, zoals Emile Durkheim zei. Ervaring was alomvattend, sentiment was alomvattend. Onze voorouders wisten hoe Durkheim heette opbruisen- een heilige ervaring van gemeenschap met de geest door gemeenschap onder het geheel.

Tegenwoordig is de samenleving echter complex; kennis is enorm onsamenhangend. Een bloeiende, zoemende verwarring. 

Voor ons lijkt de band een sekte. Het woord 'cult' is pejoratief, maar in de bandcontext was cultishness logisch. Het werkte in zo'n kleine simpele alles-in-alles samenleving. En we hebben nog steeds een neiging tot cultus.

Het Goddelijke pad naar het liberale plan van Adam Smith is een pad weg van cultus.

Het volgende moment is de oude wereld-zeg van Homerus tot Constantijn. Hier begin ik te wiegen van Larry Siedentop, Het individu uitvinden: de oorsprong van het westerse liberalisme (2014). Het verhaal van Siedentop gaat van bijvoorbeeld Homerus tot 1600. 

Siedentop zegt dat het christendom het liberalisme mogelijk heeft gemaakt. Daar ben ik het mee eens. 

Siedentop verankert zijn verhaal in de antieke wereld, die ook behoorlijk door en door cultus was. 

Waarom veranker ik het verhaal, vroeger, in de oerband? Het is omdat ik denk dat om onszelf, ons lapsarische zelf te begrijpen, we onszelf als bandman moeten zien. Enerzijds helpt bandman ons de politiek te interpreteren, zoals Friedrich Hayek suggereerde. Velen zouden het verhaal in Genesis verankeren, en dat vind ik prima: maar ik stel voor dat je een hoofdstuk aan bandman geeft.

Daarom beschrijft Siedentop de cultus van de oude wereld in drie hoofdstukken: 'De oude familie', 'De oude stad' en 'De oude kosmos'. 

De belangrijkste zetel van religie was het gezin, dat een sekte was, waarvan de pater familias de priester was. De oude wereld was een verzameling geneste culten, van de familie tot aan de stad, waarbij elk niveau zijn God had die overeenkwam met het welzijn van de groep. 

Siedentop beschrijft die cultus rijkelijk; Ik licht een paar dingen toe: 

  1. De heerser of de koning was een hogepriester, zo niet een god. 
  1. Binnen het staatsbestel was de eenheid van onderwerping de groep, tot aan de familie toe, niet de persoon - de overgrote meerderheid van de personen miste de status van burger.
  1. De man of vrouw was voor de samengestelde groep als een voet voor het lichaam, en moest zich conformeren aan de cultuskenmerken die de algemene interpretatie van de kosmos vormden. De man of vrouw was eigenlijk niet belast met denken, behalve het leren van het programma. Hij of zij moest gewoon meedoen aan het programma, dat cultisch ondubbelzinnig en ondubbelzinnig was, - weet je, "Volg de wetenschap." De voet denkt niet.
  1. Er werd niet verwacht dat de man of vrouw een geweten had, zelfs geen ziel. Het was de familie die een ziel en een onsterfelijkheid had. 
  1. Hoe zit het met degenen die het programma niet hebben gekregen? Weet je, de verspreiders van mis-, dys- of mal-informatie? Buiten de verharde samengestelde sekte denken of praten was een 'idioot.' Terugkijkend zouden we kunnen zeggen dat het een wedstrijd was tussen sekteleden en idioten. Maar de idioten werden soms ook behandeld als verraders of binnenlandse terroristen. Miscreentie was een soort verraad. 

De volgende grote ontwikkeling is het universele welwillende monotheïsme, dat fundamenteel op gespannen voet stond met de polytheïstische verharde samenstelling van ingebedde culten. In navolging van het judaïsme, andere monotheïstische stromingen, Socrates en Plato, en het voorbeeld van opzettelijke wetgeving door de tophond in Rome, kwam het christendom. 

Siedentop claimt geen originaliteit. Hij leunt zwaar op een kleine groep auteurs. Vele anderen hebben betoogd dat het christendom het liberalisme mogelijk heeft gemaakt.

Wat is er zo opmerkelijk aan het christendom? Afgezien van de incarnatie en dergelijke. 

Siedentop zet het rijkelijk uiteen, hecht speciaal belang aan Paulus en Augustinus en vertelt over de verdere ontwikkeling door de eeuwen heen. Ik som punten op over christelijke ontologie en bijbehorende christelijke morele intuïties:

  1. God houdt van zijn schepselen, die geroepen zijn om zijn kinderen te worden.
  1. Iedereen is een wezen gemaakt naar zijn evenbeeld, Imago Dei.
  1. Gods welwillendheid strekt zich universeel uit tot de mensheid, inclusief het nageslacht. Dat breidt het veld van 'het geheel' uit tot ver buiten je familie of stad of natie. 
  1. Om met God samen te werken moet je bevorderen wat Hij mooi vindt, het goede van het geheel. Dat zet de mens aan om uit te zoeken hoe de wereld werkt, en inderdaad, wat goedheid inhoudt.
  1. De aard van waar uw welzijn in bestaat, verandert fundamenteel: wat de belangrijkste kwestie van uw welzijn wordt, is Gods goedkeuring van je acties. Misschien zit je vast in de wildernis in een hagelbui en heb je niets te eten, maar als je je vriendelijk, moedig of anderszins deugdzaam hebt gedragen, voel je je niet zo slecht, ondanks de hagel en de honger. 
  1. Je geweten is een vertegenwoordiger van God – niet noodzakelijkerwijs een goede vertegenwoordiger, maar toch een vertegenwoordiger.
  1. God staat los van elke tijdelijke sekte. Hij staat los van Caesar. Hij staat inderdaad boven Caesar, die tenslotte maar een ander schepsel van God is. Het spirituele staat boven het tijdelijke.
  1. Goddelijkheid kan van u vragen om, zo niet een rebel of een opstandeling, dan toch minstens een "idioot" te zijn, trouw blijvend, in woord en geloof, aan uw geweten.

Veel komt voort uit deze christelijke morele intuïties. Ze zetten de wereld op zijn kop. Ze dagen fundamenteel cultisme uit, dat zo verbonden is met tijdelijke macht en status. 

Er zijn enkele dingen aan het Jezusverhaal die Siedentop niet benadrukt en die ik belangrijk vind:

  1. Jezus was geen politiek leider. — In feite een timmerman. 
  1. Hij heeft nooit een zwaard gehanteerd. "Prince of peace" lijkt passend.
  1. Hij werd gekruisigd door de hoogste politieke macht, en niet als een soort strijder. — Wat is een betere manier om een ​​regeringssceptische kijk te lanceren dan de messias het slachtoffer te laten worden van de regering en haar initiëring van dwang?

Siedentop legt uit hoe de ontologische opvattingen en morele intuïties zich ontwikkelden, en waarom het zo lang duurde om ze in de sociale en politieke praktijk te vertalen, voor zover ze in de praktijk werden omgezet. 

Voor een behandeling van het hele boek van Siedentop verwijs ik u graag naar een project geplaatst bij het Institute of Intellectual History aan de Universiteit van St. Andrews. Er is een complete set van presentatie notities volgen.

Enkele conceptuele punten verdienen vermelding.

De titel is: Het individu uitvinden. De christenheid zou de wereld zien als bewoond door individuen. Een dergelijk individualisme was een keerzijde van het Imago-Dei-universalisme. 

Het christendom vocht tegen de cultus van familie of clan. De kerk beperkte niet alleen polygamie, maar ook het huwelijk tussen neven en nichten en dergelijke. Tegenwoordig wordt die ontwikkeling toegejuicht door VREEMDE geleerden-Westers, goed opgeleid, geïndustrialiseerd, rijk, democratisch. Ons verhaal gaat over sekteleden die worden uitgedaagd door 'idioten' die gekken voortbrengen.

De positie van het individu voor God verschafte een model voor de positie van het individu voor de soeverein. Hier letten we erop drie soorten superioriteit en dus drie soorten minderwaardigheid te onderscheiden. Er is de minderwaardigheid van mij terwijl ik voor Novak Djokovic sta in het tennis. Dan is er de minderwaardigheid als ik voor de soeverein of gouverneur sta. Dan is er de minderwaardigheid als ik voor een goddelijk wezen sta. Het punt is dat de goddelijke relatie model stond voor de politiek: in de juridische relatie werd de eenheid van onderwerping het individu.

Nu lijkt het misschien niet erg liberaal om de nadruk te leggen op onderwerping. Maar dat is naar mijn mening een probleem met bepaalde soorten binnen het liberalisme, en niet de Smithian-stam. Met de onderwerping van het individu komt, nou ja, het individu, en dus aandacht voor zijn of haar belangen en rechten. 

Elk individu is een kind van God, en elk individu, inclusief de gouverneur, draagt ​​de verantwoordelijkheid om het welzijn van het geheel te bevorderen. De koning is een juridische superieur, maar moreel staat hij gelijk voor God en met dezelfde soort verantwoordelijkheden. Zo opende de christelijke morele intuïtie de weg naar een liberale benadering van de politiek, met controles, beperkingen, verdeeldheid en verantwoordelijkheden voor bestuurders. Christelijke morele intuïties zijn zelf een rem op de macht.

Bovendien verheldert de onderwerping van het individu juridische opvattingen tussen subjecten; dat wil zeggen tussen buren, die juridische gelijken zijn ten opzichte van elkaar. Dat systeem van rechtsbetrekkingen dient dan als uitgangspunt. De proefpersoon kan tegen de vorst zeggen: Hé, mijn buurman mag mijn spullen niet meenemen, dus als je mijn spullen gaat pakken, moet je ons een goede reden geven.

Aan het einde van het boek staat een hoofdstuk met de titel 'Afzien van de Renaissance'. Renaissance betekent wedergeboorte. Maar de zogenaamde renaissance was geen wedergeboorte van oude manieren, aangezien oude manieren zeer cultisch waren. Denkers van de zogenaamde renaissance en verlichting begrepen hun geschiedenis en de ontwikkeling van hun eigen vooronderstellingen verkeerd. Machiavelli, Montaigne, Voltaire en Paine hielden vast aan de vooronderstellingen van het individu, een erfenis van het christendom. En door het christendom of de kerk aan te vallen, gooiden ze vaak het kind met het badwater weg. Andere liberale denkers wisten echter beter, en zij zijn het, zoals Lord Acton, die het liberalisme het best vertegenwoordigen.

Een belangrijk idee hier in Siedentop is dat er altijd het gevaar bestaat dat de kerk te veel wordt ondergedompeld in de wereldlijke machten. Als de kerk een werktuig van die macht wordt, dan is er weinig vrijzinnig vooruitzicht. Onderdompeling zou kunnen verklaren waarom het oosterse christendom geen aanleiding gaf tot liberalisme en waarom andere monotheïstische regio's dat niet deden. In de zogenaamde renaissance en verlichting zagen veel denkers de kerk als onderdeel van het probleem. Ze keken naar de katholieke kerk en dachten: Wat heb je de laatste tijd voor me gedaan? Ze begrepen de evolutie van hun vooronderstellingen niet, en het kind met het badwater weggegooid.

In een epiloog belicht Siedentop twee betekenissen van het woord 'seculier', de ene over religieus geloof, de andere over de scheiding van kerk en staat. Iemand kan in de ene zin seculier zijn, maar in de andere niet. Iemand die zowel voor God als voor de scheiding van kerk en staat ijverig is, is een theïstische secularist. Het punt is dat de liberale secularist veel te danken heeft aan het christendom, en in beide opzichten: zowel de liberale niet-theïst als de liberaal die voorstander is van de scheiding van kerk en staat hebben veel te danken aan het christendom.

Nu voeg ik enkele punten toe aan het verhaal van Siedentop, met de periode 1600 tot 1776 in gedachten. 

Deirdre McCloskey legt uit dat in de 17th en 18th eeuwen borrelde daar de morele autorisatie op van het nastreven van een eerlijk inkomen. Die morele autorisatie, samen met de daarmee samenhangende liberale trend, stimuleert het economische leven en brengt dynamiek, innovatie en de Grote Verrijking. Daar ben ik het mee eens.

Wat is er nu voor nodig om iets moreel geautoriseerd te krijgen? 

Ten eerste hangt de morele autorisatie van iets af van morele autoriteiten. Sommige invloedrijke auteurs waren geen geestelijken, zoals Pieter de la Court, John Locke, Daniel Defoe, Joseph Addison, Richard Steele en David Hume. 

Maar vooral de morele autoriteiten in de kerk brachten de samenleving in beweging en bezegelden de deal. Ik belicht protestanten waar ik iets vanaf weet, en volgens de lijnen die Max Weber suggereerde. Luther en Calvijn brachten dingen in de richting van die morele autorisatie, maar vooral in Groot-Brittannië zijn predikanten als William Perkins, Richard Baxter, de Richard Steele van de 1684 De roeping van de handelaar, Francis Hutcheson, Joseph Butler en Josiah Tucker. De meeste van deze mannen hadden grote invloed. Deze godvrezende mannen gaven moreel toestemming voor het nastreven van een eerlijk inkomen.

Maar ten tweede, om iets moreel geautoriseerd te krijgen, is het in de eerste plaats nodig dat dat iets voldoende wordt opgehelderd. Iets moet een ding zijn voordat het moreel geautoriseerd is. Als het nastreven van een eerlijk inkomen moreel geautoriseerd moet worden, moeten mensen weten wat 'eerlijk inkomen' is.

Dus, wat is een eerlijk inkomen?

Hier wend ik me tot jurisprudentie. Hugo de Groot schreef over een basisvorm van gerechtigheid die krachtdadige gerechtigheid wordt genoemd; Smith noemde het commutatieve rechtvaardigheid. Het is de plicht om niet te knoeien met de persoon, eigendommen en beloften van uw buurman. Juridische theoretici legden uit wat telt als eigendom, wat telt als beloften of contract, en wat telt als knoeien met dat alles. Voortbouwend op Francisco Suárez en andere Spaanse schrijvers, was Grotius een reus, net als Samuel Pufendorf, wiens werk meer werd gebruikt in Groot-Brittannië en overging in de voorgangers van Smith in Glasgow. 

Het punt is dat jurisprudentie nodig was om iets als "eerlijk inkomen" te verduidelijken, zodat zoiets als "eerlijk inkomen" moreel geautoriseerd zou kunnen worden. Eerlijk inkomen was inkomen dat voortvloeide uit activiteiten die, althans in ieder geval, geen afbreuk deden aan de commutatieve rechtvaardigheid.

Dit jurisprudentie-element behoort tot het goddelijke pad. Grotius schreef een boek met de titel De waarheid van de christelijke religie en Pufendorf schreef over de goddelijke wet. Juridische theoretici zagen natuurlijke jurisprudentie binnen Gods wetten. Goddelijk sociaal leven vroeg om een ​​sociale grammatica, en commutatieve rechtvaardigheid was een systeem van sociale regels die voor een sociale grammatica zorgden. 

We zien in de geschriften van deze geestelijken een vooruitgang in hun discussie over roeping. Bij Luther is het hard werken, vroom zelfs, in je baan. Schrijvers stelden zoiets voor als een lijst met banen die uitverkoren roepingen waren. Maar er is een algemene beweging in de richting van meer abstractie:

  • De lijst was uitgebreid om meer van de bekende banen op te nemen, die nu ook als uitverkoren worden beschouwd. 
  • Er is discussie over het kiezen van uw roeping van degenen op de lijst.
  • En dan combineren roepingen. 
  • En schakelen tussen roepingen.
  • En dan het toevoegen van geheel nieuwe roepingen naar de lijst; dat wil zeggen innovatie. 

Dit alles drijft ertoe om in plaats daarvan terug te keren naar het basisidee van een eerlijk inkomen, dat wil zeggen, het idee van een lijst volledig te schrappen. Op welke manier je ook inkomen verdient, zolang je binnen de grenzen van afkoopbare rechtvaardigheid blijft (evenals andere belangrijke grenzen), is het inkomen koosjer, zelfs lovenswaardig. De verduidelijking van de omruilende rechtvaardigheid maakte een open, expansief, innovatievriendelijk idee mogelijk van het dienen van God door een eerlijk inkomen na te streven.

De keerzijde van niet knoeien met andermans spullen is dat anderen niet knoeien met jouw spullen. De soeverein die niet knoeit met de spullen van mensen is vrijheid. Vrijheid is een keerzijde van commutatieve rechtvaardigheid. Het verduidelijken van commutatieve rechtvaardigheid betekende dus het verduidelijken van een reeks principes - of rechten - die onderdanen konden claimen tegen hun gouverneurs.

Dugald Stewart schreef dat natuurlijke jurisprudentie "de eerste beginselen verschafte ... van liberale politiek die in de moderne tijd wordt onderwezen." JGA Pocock zetten het punt kort samengevat: "Het kind van de jurisprudentie is het liberalisme."

Ik denk dat Adam Smith het liberale plan zou verdedigen als trouw aan het christendom. In mijn opmerkingen heb ik elementen uitgelicht op weg naar het liberale plan van Smith. Veel van die elementen kunnen het best worden begrepen in verwijzing naar een universele welwillende toeschouwer. 

Zelfs als men achterblijft bij een theïstische overtuiging, moet men zich realiseren dat dit patroon van ethisch denken alles te danken heeft aan het theïsme en dat dit patroon zou moeten dansen met theïstische interpretaties. 

Ook vanuit het oogpunt van een ouder moet men zich realiseren dat een goede manier om dat denkpatroon aan uw kind door te geven, is om God te stellen en van daaruit verder te gaan.

Tot slot werp ik de vraag op: kan het liberalisme standhouden in een wereld van afnemend geloof in God? Tocqueville zei dat de geest van vrijheid en de geest van religie van elkaar afhankelijk zijn. Hayek eindigde De fatale verwaandheid vragen of mensen in een tijd van afnemend theïsme niet geneigd zullen zijn om betekenis en validatie te vinden in cultische politiek. 

Het christendom leidde tot het uitvinden van het individu, maar Tocqueville en Hayek vreesden dat heroplevende cultus het individu zou uitvinden door de vrijheid te vernietigen en een nieuwe vorm van lijfeigenschap in te voeren. 

Ik geloof dat liberalen hun traditie beter in stand kunnen houden als ze beseffen dat - en ik denk dat Jordan Peterson dit zegt - onze manieren van betekenisgeving formuleringen moeten bevatten die quasi-religieus, zo niet volledig religieus zijn. 

Bij theïsten vind ik in mensen een roep naar boven. Cultisten kunnen de schurk een idioot noemen. Maar het is alleen de 'idioot' die wegen naar boven ontdekt, en dat doet hij of zij in gesprek met andere 'idioten'. 

Mensen, zelfs sekteleden, weten diep van binnen dat we omhoog worden geroepen en dat omhoog wordt bewonderd. 

Hoe slechter de tijden zijn, hoe meer 'idiotie' ons zal worden. Dus blijf hoopvol; God gaat nergens heen.



Uitgegeven onder a Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationale licentie
Stel voor herdrukken de canonieke link terug naar het origineel Brownstone Instituut Artikel en auteur.

Auteur

  • Daniel Klein

    Daniel Klein is hoogleraar economie en JIN-leerstoel aan het Mercatus Center aan de George Mason University, waar hij een programma leidt in Adam Smith. Hij is ook associate fellow bij het Ratio Institute (Stockholm), research fellow bij het Independent Institute en hoofdredacteur van Econ Journal Watch.

    Bekijk alle berichten

Doneer vandaag nog

Uw financiële steun aan het Brownstone Institute gaat naar de ondersteuning van schrijvers, advocaten, wetenschappers, economen en andere moedige mensen die professioneel zijn gezuiverd en ontheemd tijdens de onrust van onze tijd. U kunt helpen de waarheid naar buiten te brengen door hun voortdurende werk.

Abonneer u op Brownstone voor meer nieuws

Blijf op de hoogte met Brownstone Institute