roodbruine zandsteen » Brownstone-tijdschrift » Economie » De grote overname legt het financiële eindspel bloot
De grote overname legt het financiële eindspel bloot

De grote overname legt het financiële eindspel bloot

DELEN | AFDRUKKEN | E-MAIL

Een van de allerbeste onthullingen over de geheime, goed verborgen, oorlogszuchtige pogingen om de hele mensheid – afgezien van het minuscule aantal psychotische individuen waaruit de vijandige oppositie bestaat – te beroven van hun materiële bezittingen en hun ‘immateriële’ vrijheid, werd vrij recent gepubliceerd. . Het is nauwkeurig getiteld De grote overname (2023), en is geschreven door David Webb, een van de meest moedige en financieel onderlegde auteurs die ik ooit ben tegengekomen. Hij introduceert het boek op p. 1 in compromisloze termen: 

Waar gaat dit boek over? Het gaat om het nemen van onderpand, allen ervan, het eindspel van deze mondiaal synchrone supercyclus van schuldaccumulatie. Dit wordt uitgevoerd door middel van een lang gepland, intelligent ontwerp, waarvan de durf en reikwijdte voor de geest moeilijk te bevatten zijn. Inbegrepen zijn alle financiële activa, al het geld dat bij banken is gedeponeerd, alle aandelen en obligaties, en dus alle onderliggende eigendommen van alle overheidsbedrijven, inclusief alle voorraden, installaties en uitrusting, land, minerale afzettingen, uitvindingen en intellectueel eigendom. Particuliere persoonlijke eigendommen en onroerend goed gefinancierd met eender welk bedrag aan schulden zullen op dezelfde manier worden ingenomen, evenals de activa van particuliere bedrijven, die met schulden zijn gefinancierd. Als dit zelfs maar gedeeltelijk lukt, zal dit de grootste verovering en onderwerping in de wereldgeschiedenis zijn. 

We leven nu in een hybride oorlog die bijna volledig door bedrog wordt gevoerd en dus is ontworpen om oorlogsdoelen te bereiken met weinig energie-input. Het is een veroveringsoorlog die niet tegen andere natiestaten is gericht, maar tegen de hele mensheid.

In de proloog van het boek schetst Webb een rijk gestructureerd, autobiografisch beeld van zijn afkomst als financiële goeroe, uiteraard met uitzonderlijke intelligentie en, zo bleek, moed. Zijn kennis van financiën en economie is het resultaat van jarenlang werk in dit veld, maar hij herinnert zich de moord op president John F. Kennedy, vóór het begin van zijn professionele carrière, toen hij nog een kind was, en wat hij noemt ( getuige zijn van) de daaropvolgende ‘industriële ineenstorting’ van de VS in Cleveland, waar het gezin woonde, culminerend in ‘de volledige vernietiging van alles wat we hadden gekend’ (p. vii). Voordat hij ingaat op de details van zijn leven, begint hij de proloog met een indirecte indicatie van zijn redenen voor het schrijven van het boek (p. vi): 

Zoals we heel goed weten, zijn gezinnen momenteel verdeeld. Mensen ervaren een soort isolement, misschien niet fysiek, maar geestelijk en mentaal. Dit is mogelijk gemaakt door de duistere magie van vals nieuws en verhalen. Dit alleen al is een grote misdaad tegen de menselijkheid geweest. De tactische doeleinden zijn talrijk: verwarren en verdelen; om terugtrekking te veroorzaken; demoraliseren; angsten inboezemen en valse aandachtspunten voor deze angsten introduceren; om het historische verhaal te manipuleren; om een ​​vals gevoel van de huidige realiteit te creëren; en uiteindelijk om ervoor te zorgen dat mensen berusten in wat gepland is.

Het is onmogelijk om de urgentie van de boodschap van Webb te overdrijven – iedereen die dit artikel leest zou het boek (gratis) moeten downloaden via de hierboven gegeven link, of op zijn minst de documentaire daarop gebaseerd op CHD.TV, Rumble en (ik weet niet voor hoe lang) YouTube. Het zorgt voor dwangmatig lezen – een soort non-fictief detectiveverhaal uit de echte wereld, waarin jij, de lezer, zowel het slachtoffer bent van de misdaad als degene die over de schouder van de detective meekijkt naar het bewijsmateriaal dat hij aan het opgraven is.

En is er overtuigend bewijs! In het ‘Hof van het menselijk recht’ – dat moet worden vastgesteld, als dat niet het geval is – zou het belangrijkste schriftelijke bewijsmateriaal dat door Webb wordt aangevoerd voldoende zijn om al deze daders op te sluiten, zo niet te veroordelen tot de doodstraf (eraan herinnerend dat, etymologisch gezien, ‘kapitaal’ of ‘van het hoofd’ in Latijn heeft betrekking op iemands hoofd, dat meestal betrokken was bij ophanging en depetitatie; het klinkt ook door in ‘het dragen van een pet’). Dat Webb maar al te goed weet hoe hij zichzelf (en zijn familie) heeft blootgelegd met dit boek – en eerder, in toespraken waar hij zijn bevindingen deelde met toehoorders in Zweden en de VS – is duidelijk waar hij schrijft, tegen de achtergrond van de twee gelegenheden waarbij hij zijn inzichten presenteerde, samen met bewijsmateriaal (p. xxx):

Minder dan een maand nadat hij op die conferentie in de VS had gesproken, nam een ​​man contact met mij op met het verzoek om elkaar in Stockholm te ontmoeten. Hij was voorzitter geweest van een Amerikaanse politieke partij en had een lange carrière in het defensie-establishment. Hij verbleef in een hotel op korte loopafstand van mijn appartement. We hebben geluncht. Hij stelde een pint bier voor. Hij vroeg mij om het onderwerp waarover ik op de conferentie had gesproken, uit te leggen. Ik heb het bewijsmateriaal en de implicaties doorgenomen. Het vreemde is dat hij vervolgens geen vragen over het onderwerp stelde. In plaats daarvan keek hij me aan en zei: ‘Weet je familie dat je dit doet?’ Meer zei hij niet; dat was het einde van de bijeenkomst. Ik betaalde de rekening en vertrok. Misschien was het een ‘beleefdheidsoproep’. We moeten allemaal wel eens sterven, en vermoord worden moet een van de meest eervolle manieren zijn om dat te doen. Je hebt vast iets goed gedaan! Maakte een verschil! Er is eigenlijk geen stijlvollere manier om te sterven. Ik wilde altijd op John Lennon lijken!

Je zou gemakkelijk voor de gek kunnen worden gehouden door Webbs hoffelijke schouderophalen van wat inderdaad een nauwelijks verhulde doodsbedreiging van zijn dinergast had kunnen zijn, maar het feit blijft dat iedereen die de moed heeft zich te verzetten tegen de psychopaten die proberen de wereld te kapen een enorm risico loopt. , hoe prominenter dergelijke oppositie wordt. Dit blijkt uit de recente dood ‘door zelfmoord’ (ja, toch!) van Janet Ossebaard, die de serie maakte, De val van de Cabal, en was betrokken bij de ontmaskering van een netwerk van pedofielen. De kans dat ze zelfmoord heeft gepleegd, zoals gerapporteerd, is vrij klein, zou ik zeggen; ze was kennelijk een doorn in het oog van de moordzuchtige kliek.

Terugkerend naar het boek van Webb vertelt hij treffend hoe er na 9 september, toen hij overal de tekenen van een verslechterende Amerikaanse economie zag, er tegelijkertijd onmiskenbare aanwijzingen waren dat de regering-Bush hierover desinformatie verspreidde en deze verdoezelde door valse rapporten te verspreiden. van de Amerikaanse economische kracht. 

In werkelijkheid was echter het tegenovergestelde het geval, symptomatisch hiervoor was de snelle sluiting van de Amerikaanse productiecapaciteit en de uitbesteding ervan aan China (dat duidelijk bij de deal betrokken was). Niets minder dan het (geplande) verlies van de Amerikaanse industriële basis vond plaats, terwijl Alan Greenspan in samenhang daarmee het vermeende ‘productiviteitswonder’ prees dat het gevolg was van investeringen en ontwikkeling in technologie. Het was een meesterlijke prestatie waarbij de Amerikanen de ogen uit het oog werden getrokken. 

Tegelijkertijd werd de indruk van welvaart verder versterkt door de illusie te projecteren dat er geen risico schuilde in het lenen van geld; het vermogen om leningen terug te betalen was ogenschijnlijk gegarandeerd. Webbs aanhoudende, scherpzinnige speurwerk heeft het spoor blootgelegd dat de stappen openbaart die jaren geleden zijn gezet ter voorbereiding op de mondiale economische ineenstorting waarmee we nu worden geconfronteerd. Dit omvatte onder meer de financiële ineenstorting van 2008, waarover hij wrang schrijft (p. xxviii): 

In de nasleep van de mondiale financiële crisis werd uiteindelijk bekend dat tientallen biljoenen aan verliezen op derivatenposities waren ondergebracht bij de grootste banken, die vervolgens werden gered met nieuw gecreëerd geld. De prime brokers zouden hebben gefaald, als ze dat niet hadden voorkomen, werden ze tot banken benoemd en kregen ze ook directe injecties met gecreëerd geld van de Fed. Niemand werd vervolgd. Integendeel, de daders werden beloond met enorme bonussen. Het was bijna alsof alles volgens plan was verlopen.

Als ik Webb goed begrijp, is dit de strategie die verschillende keren is herhaald, tenminste sinds de tweede helft van de 19e eeuw.th eeuw, waardoor de rijken (veel) rijker worden en de armen (veel) armer. Kortom, met de nadruk op “Velocity of Money” (VOM) – “Snelheid vermenigvuldigd met de geldhoeveelheid = BBP. Lagere snelheid resulteert in een lager bbp” (p. 3) – Webb laat zien dat, gezien de cyclische ineenstorting van economieën en imperiums in de 20e eeuw, na de Grote Oorlog, en het aantoonbare voordeel, ondanks al deze ontberingen, van bepaalde bankbelangen met betrekking tot controle (en creatie) van geld, maar ook van belangrijke instellingen, wisten de hedendaagse ‘erfgenamen’ van al deze controle dat een soortgelijke ineenstorting zich zou herhalen. Ze hebben zich erop voorbereid. En ze zijn vastbesloten om de controle te behouden. Vandaar de zogenaamde ‘Grote Reset’. 

 Tijdens de Dotcom-zeepbel- en -crisisperiode bestudeerde Webb de relatie tussen de financiële markten en de Federal Reserve, en realiseerde zich dat laatstgenoemde doelbewust de eerste bank beïnvloedde door de geldhoeveelheid te manipuleren – dat wil zeggen routinematig meer geld te drukken dan, correlatief, het bbp. groei. Als de groei van de geldhoeveelheid groter is dan de groei van het bbp, ontstaat er een financiële zeepbel, los van enige reële economische groei. Tegen eind 1999 was de geldhoeveelheid jaarlijks met meer dan 40% van het bbp toegenomen, wat een signaal was dat de VOM implodeerde. 

Klinkt dit bekend? Sinds het begin van de plandemie zijn biljoenen dollars bijgedrukt, waardoor de kloof tussen de geldhoeveelheid en de reële economische productiviteit steeds groter werd, en daarmee de financiële ineenstorting werd bespoedigd. Dit is wat de cabal wil. Zoals Webb kort en bondig opmerkt (p. 4): “Crises ontstaan ​​niet per ongeluk; ze worden opzettelijk veroorzaakt en gebruikt om de macht te consolideren en om maatregelen te treffen, die later zullen worden gebruikt.” Nogal apocalyptisch vervolgt hij (pp. 5-6):

De VOM is nu gekrompen tot een lager niveau dan ooit tevoren tijdens de Grote Depressie en de wereldoorlogen. Als het vermogen om groei te bewerkstelligen door geld te drukken eenmaal is uitgeput, zal het creëren van meer geld niet meer helpen. Het is duwen aan een touwtje. Het fenomeen is onomkeerbaar. En dus is de aankondiging van de ‘Great Reset’ misschien niet gemotiveerd door de ‘opwarming van de aarde’ of door diepgaande inzichten in een ‘Vierde Industriële Revolutie’, maar eerder door zekere kennis van de ineenstorting van dit fundamentele monetaire fenomeen, de implicaties van die veel verder reiken dan de economie.

In hoeverre wordt steeds duidelijker als je dit dicht gedocumenteerde boek doorleest – geen boek met veel pagina’s, maar een ‘groot’ boek wat betreft het belang van het thema (en de onderbouwing ervan). Gezien het aantal rapporten en andere bronnen die Webb aanhaalt, is het onmogelijk om hier recht te doen aan al hun details en hun relevantie voor het argument van Webb, namelijk dat de zogenaamde elites zich jarenlang hebben voorbereid op een ineenstorting van de ‘supercyclus’. zal de overgang naar een Nieuwe Wereldorde noodzakelijk maken, waarbij zij nog steeds de controle hebben. Ik kan daarom alleen de meest opvallende delen van zijn betoog naar voren halen. De eerste wordt netjes weergegeven waar hij schrijft (p. 7):

Er bestaan ​​nu geen eigendomsrechten op effecten die in girale vorm worden aangehouden, in welk rechtsgebied dan ook, wereldwijd. In het grote plan om alle onderpand te confisqueren was de dematerialisatie van effecten de essentiële eerste stap. De planning en inspanningen begonnen meer dan een halve eeuw geleden.

Niet alleen was de CIA nauw betrokken bij deze ‘dematerialisatie’ – wat in wezen betekende dat er van papieren archivering van aandelencertificaten naar een computergebaseerd systeem werd overgegaan – maar de projectleider van de CIA werd overgeplaatst naar een hogere positie in de banksector zonder enig banksysteem. ervaring. Webb brengt op vragende wijze de mogelijkheid naar voren dat de daaruit voortvloeiende ‘papierwerkcrisis’ werd ‘vervaardigd’ om het dematerialisatieproces te rechtvaardigen, dat de weg vrijmaakte voor het huidige elektronische archiveringssysteem wereldwijd.

Geen wonder dat het motto voor dit hoofdstuk een citaat van Sun Tzu is (dat net zo goed van toepassing is op vandaag): “Alle oorlogvoering is gebaseerd op bedrog.” Dit heeft ook betrekking op het onderwerp van het volgende hoofdstuk: ‘Security Entitlement’, waarover Webb schrijft (p. 9): ‘De grootste onderwerping in de wereldgeschiedenis zal mogelijk zijn gemaakt door de uitvinding van een constructie; een uitvlucht; een leugen: het ‘Veiligheidsrecht.’”

En nadat hij iemand had geïnformeerd dat deze ‘verhandelbare financiële instrumenten’ sinds hun oprichting, meer dan 400 jaar geleden, bij wet werden erkend als persoonlijk bezit, brengt hij de lezer met het nieuws dat dit niet langer het geval is. In de praktijk, zo legt Webb uit, impliceert dit dat zelfs als men, om de complicaties te vermijden van het mogelijk failliet gaan van een autodealer na de aankoop van een auto op afbetaling, deze tegen contant geld heeft gekocht, dit niet langer zal werken. De zekerheidsrechten zijn wettelijk gewijzigd, zodat crediteuren van de failliete autodealer beslag kunnen leggen op uw auto als vermogensbestanddeel dat nog steeds eigendom is van de dealer. 

Webb somt dit legaal op coup als volgt op (p. 10): “In essentie zijn alle effecten die het publiek ‘eigendom’ heeft op bewaarrekeningen, pensioenplannen en beleggingsfondsen nu bezwaard als onderpand dat ten grondslag ligt aan het derivatencomplex...” De “beschermde klasse” heeft op legale wijze al onze activa gestolen van ons af, zelfs voordat de verwachte (en geplande) mondiale financiële implosie plaatsvindt (if het doet). Bovendien is dit door middel van aanvullende wetgeving ‘geharmoniseerd’ om ervoor te zorgen dat ‘gegarandeerde schuldeisers’ de garantie krijgen dat hun activa worden beschermd door middel van ‘grensoverschrijdende mobiliteit van juridische controle op dergelijk onderpand’ (p. 16). Bovendien werden tijdig ‘veilige haven’-voorzieningen getroffen om de heersende klasse te beschermen (p. 32): 

In 2005, minder dan twee jaar vóór het uitbreken van de mondiale financiële crisis, werden de ‘veilige haven’-bepalingen in de Amerikaanse faillissementswet aanzienlijk gewijzigd. ‘Veilige haven’ klinkt als een goede zaak, maar nogmaals, het ging erom dat het absoluut zeker zou zijn dat schuldeisers met zekerheidsrechten cliëntenactiva kunnen afnemen, en dat dit vervolgens niet meer kan worden aangevochten. Het ging hier om ‘veilige haven’ voor gesecureerde crediteuren tegen eisen van klanten aan hun eigen vermogen.

Het wordt erger. Het blijkt dat, als iets dat Central Clearing Parties wordt genoemd – belast met het verzorgen van ‘clearing en afwikkeling van transacties’ in een verscheidenheid aan financiële transacties – onvoldoende gekapitaliseerd is om zich voor te bereiden op de mogelijkheid van falen, en zo’n mislukking zich voordoet, “het de zekerheidsgerechtigde schuldeisers die de bezittingen van de rechthebbenden zullen overnemen. Dit is waar het naartoe gaat. Het is ontworpen om plotseling en op grote schaal te gebeuren.” Webb gaat verder met het ontnemen van de lezers van de overtuiging dat de zogenaamde ‘Bank Holiday’ een einde maakte aan de Grote Depressie (hoofdstuk VIII), en van het geloof in de belofte van Ben Bernanke uit 2002 dat de Federal Reserve ‘het niet nog een keer zal doen’ (hoofdstuk VIII). d.w.z. fouten maken met betrekking tot wat tot de Grote Depressie leidde). In plaats daarvan waarschuwt hij (p. 46):

Heeft de Fed inderdaad ‘zeer spijt?’ Kunnen we de belofte geloven dat ‘we het niet nog een keer zullen doen?’ Ze hebben de lessen uit het verleden tot in detail bestudeerd; hun doel was echter om een ​​nieuwe en verbeterde mondiale versie voor te bereiden voor het spectaculaire einde van deze supercyclus van schuldenexpansie. Dat is waar dit boek over gaat.

Webbs uiteenzetting over The Great Deflation (hoofdstuk IX) is een heilzame herinnering aan het feit dat dit soort dingen al eerder zijn gebeurd, in de jaren dertig, zij het niet op de schaal die deze keer wordt gepland. In de Conclusie (p. 1930) maakt hij zijn punt duidelijk door de lezers te confronteren met de grimmige realiteit van wat er gebeurt; Ik heb zin om dit krachtige hoofdstuk in zijn geheel te citeren, maar dat is uiteraard overbodig, omdat het boek (en moet) kan gratis worden gedownload via de link aan het begin van dit artikel – lees deze alstublieft; het is absoluut noodzakelijk om alle details te lezen die hier niet kunnen worden verstrekt. Hier is een paar citaten daaruit:

Moet u zich daar als mens geen zorgen over maken? Welk deel van de georganiseerde slachting van grote aantallen onschuldige mensen kun je acceptabel vinden? Gelooft u dat u op de een of andere manier speciaal bent, dat u beschermd werd, of dat u nu beschermd zult worden?

 Er is overvloedig bewijs van groot kwaad dat in de wereld aan het werk is, door de tijd heen en in onze huidige tijd. Wilt u werkelijk onwetend zijn over het bestaan ​​en de werking ervan? (pag. 64.)

Niet weten is slecht. Het niet willen weten is nog erger. 

 Opzettelijke onwetendheid over het bestaan ​​en de werking van het kwaad is een luxe die zelfs de rijken zich niet langer kunnen veroorloven. 

We zijn in de greep van het grootste kwaad dat de mensheid ooit heeft meegemaakt (of weigerde te erkennen, al naar gelang het geval). Hybride oorlog is onbeperkt. Het kent geen grenzen. Het is mondiaal en zit in je hoofd. Er komt nooit een einde aan. (pag. 65.)

We zijn getuige geweest van ontwerpen en echte pogingen om fysieke controle uit te oefenen over het lichaam van ieder mens, wereldwijd, en dit gaat door… Waarom gebeurt dit? 

 Ik zal een verrassende bewering doen. Dit komt niet omdat de macht om te controleren toeneemt. Het is omdat deze macht inderdaad aan het instorten is. Het ‘controlesysteem’ is ineengestort. 

 Hun macht is gebaseerd op bedrog. Hun twee grote machten op het gebied van bedrog, geld en media, zijn uiterst energie-efficiënte controlemiddelen geweest. Maar deze machten zijn nu in een ongebreidelde ineenstorting. Dit is de reden waarom ze dringend actie hebben ondernomen om fysieke controlemaatregelen in te stellen. Fysieke controle is echter moeilijk, gevaarlijk en energie-intensief. En dus riskeren ze alles. Ze lopen het risico gezien te worden. Is dit niet een teken van wanhoop? (blz. 67-68.)

Nooit eerder heeft een systeem zo weinigen geprofiteerd, ten koste van zo velen. Is dit niet inherent onstabiel en onhoudbaar? Fysieke controle vergt, in tegenstelling tot regeren door middel van bedrog, enorme energie. Kan dit worden volgehouden terwijl alle economieën worden vernietigd en alle mensen wereldwijd worden misbruikt? Ze weten niet hoe ze ‘beter moeten opbouwen’. Kijk naar hun voetafdruk over de hele wereld – de vernietiging, de economische verwoesting. (pag. 68.)

Laat mij afsluiten met de eigen woorden van John F. Kennedy: 

Onze problemen zijn door de mens veroorzaakt;

daarom kunnen ze door de mens worden opgelost. (blz. 70.)

Ik zal op mijn beurt afsluiten met de laatste paragraaf van Webbs proloog; laten we dit ter harte nemen, verspreidde de link naar zijn boek wijd en zijd, en, om de titel van Naomi Wolf’s recente boek te citeren, ‘confronteer het beest’ moedig en vastberaden:

Ik hoop dat door deze onaangenaamheden expliciet te maken, en dat in een tijd waarin de ontwikkelingen steeds duidelijker worden, het bewustzijn zich zal verspreiden en dat het ergste kan worden afgewend. Misschien mag deze Grote Nemen niet plaatsvinden als we allemaal ons standpunt innemen – zelfs de investeringsbankiers – en krachtig zeggen: we zullen dit niet toestaan. Het is een constructie. Het is niet echt.

Amen.



Uitgegeven onder a Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationale licentie
Stel voor herdrukken de canonieke link terug naar het origineel Brownstone Instituut Artikel en auteur.

Auteur

  • Bert Olivier

    Bert Olivier werkt bij het Departement Wijsbegeerte, Universiteit van de Vrijstaat. Bert doet onderzoek op het gebied van psychoanalyse, poststructuralisme, ecologische filosofie en techniekfilosofie, literatuur, film, architectuur en esthetiek. Zijn huidige project is 'Het onderwerp begrijpen in relatie tot de hegemonie van het neoliberalisme'.

    Bekijk alle berichten

Doneer vandaag nog

Uw financiële steun aan het Brownstone Institute gaat naar de ondersteuning van schrijvers, advocaten, wetenschappers, economen en andere moedige mensen die professioneel zijn gezuiverd en ontheemd tijdens de onrust van onze tijd. U kunt helpen de waarheid naar buiten te brengen door hun voortdurende werk.

Abonneer u op Brownstone voor meer nieuws

Blijf op de hoogte met Brownstone Institute